บล็อกบ้าๆของนังโซ~

X'Mas Present
Gundam Seed Destiny Fan Fiction

ชินทำหน้าเซ็งนั่งดื่มน้ำผลไม้อยู่ในงานเลี้ยงคริสต์มาสที่จัดอยู่ในโรงเรียนฝึกทหาร ถึงจะเป็นโรงเรียนฝึกทหารก็ยังมีวันหยุดพักผ่อนให้นักเรียนสบายใจกันอยู่บ้าง แถมยังอนุญาติให้จัดงานเลี้ยงได้อีกด้วย แต่ข้อห้ามเพียงข้อเดียวของครูฝึกที่เล่นเอานักเรียนบ่นไปตามๆกัน
"อยู่ในโรงเรียนก็ต้องแต่งเครื่องแบบสิ!!!" เสียงของครูฝึกตอนสั่งก็ประมาณนั้นแหละ
แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้ชินทำหน้าตาเบื่อโลกแบบนี้หรอก
'เจ้าเรย์มันหายไปไหนของมันฟะ'
"อ้าว ชินมาอยู่ตรงนี้นี่เอง" ลูน่าเดินเข้ามาทัก
"อ้าวแล้วเรย์ ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ" เมย์รินที่เดินมาด้วยกันทักขึ้นมาบ้าง
"ไม่รู้สิ หายไปไหนก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อเย็นแล้ว" ชินตอบไปก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มอีกรอบ
"เหรอ งั้นฝากชินไว้ก็แล้วกันนะ นี่เอาไป" ว่าแล้วลูน่าก็ยื่นของห่อเล็กๆมาให้สองห่อ
ชินถือถุงทั้งสองไว้ด้วยมือเดียวแล้วถามไปว่า
"อะไรน่ะ"
"คุ๊กกี้ไง ชั้นกะเมย์รินนั่งทำเองเชียวน้า" ลูน่ายืดอกอย่างภาคภูมิใจ
".....จะกินได้เร้อ......" ชินแอบพึมพัมเบาๆ
"มีปัญหาอะไรรึไง ฮึ" ลูน่าทำท่าเอาเรื่อง
"ปะ......เปล่าไม่มีอะไร"
"นี่ลูน่า เมย์ริน ชิน เค้าจะเล่นเกมกันแล้วน้า มาทางนี้เร็วๆ" วีโน่ตะโกนมาจากอีกฝากของห้อง
"พี่คะไปกันเถอะ ชินก็ไปด้วยกันนะ" เมย์รินบอกทั้งสองคน
"อือ"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ชินเดินเข้าห้องมาด้วยอาการสะโหลสะเหล เขาวางถุงคุ๊กกี้ทั้งสองถุงลงบนโต๊ะ แล้วก็ล้มลงไปนอนแผ่หลาบนเตียง
'ดวงซวยชะมัดโดนสั่งตลอดเลย แถมสั่งยังกะครูฝึก บ้าเอ้ยยยยยย'
สักพักชินก็หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน
.................................
"เมี้ยว"
"เอ๊ะ" ชินหันไปทางต้นเสียงเป็นแมวน้อยตัวนึงกำลังเดินมาทางเขา
ชินนั่งลงไปจะลูบหัวเจ้าแมวตัวนั้น แต่จู่ๆเจ้าแมวก็วิ่งหายออกไปเลย
"อ้าว จะไปไหนน่ะ เจ้าแมว" ชินพยายามจะวิ่งตามไปแต่ก็มีร่างๆหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
ร่างนั้นใส่ชุดสีขาวบริสุทธิ์และมีปีกเล็กๆติดอยู่ข้างหลัง ดูเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง
"อยากได้เจ้านั่นอย่างงั้นเหรอคะ"เด็กหญิงถามขึ้น
"เอ่อ ก็ไม่เชิงหรอก ได้ไปก็เลี้ยงเอาไว้ไไม่ได้อยู่ดี แค่อยากจะเล่นกะมันเอง"
"ทำไมล่ะคะ"
"ก็ที่หอเค้าจะให้เลี้ยงได้ยังไงล่ะ"
"อ๋อ ถ้างั้นถ้าเป็นคนที่อยู่ในหออยู่แล้วก็ใช้ได้ใช่มั๊ยคะ"
"หา...........พูดอะไรของเธอ"
"ชิน มีอะไรรึ" เสียงเรย์ถามมาจากข้างหลัง
"อ้าว เรย์" ชินหันกลับไปทางเพื่อนของตนแต่ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่สาวน้อยเริ่มพึมพัมอะไรแปลกๆ พร้อมกับหมุนนิ้วไปมา
"โอม~~เพี้ยง~~~~~~~~" ทันใดนั้นก็มีแสงพุ่งตรงไปที่เรย์
"เฮ้ย ทำอะไรน่ะ" ชินร้องขึ้นแต่พอหันกลับไปก็ไม่เห็นเด็กคนนั้นแล้ว
"อะไรเนี่ย....... เรย์ไม่เป็นไรนะ"
"อือ"
แต่สักพักเรย์ก็เริ่มตัวหดลงๆ เริ่มมีขนงอกออกมา ฝ่ามือฝ่าเท้าก็เริ่มเปลี่ยนไป
"ฮะ เฮ้ย เรย์!!" ชินเอื้อมมือเข้าไปประคองตัวเรย์เอาไว้ เรย์หันมามองหน้าเขานิดนึง ก่อนที่จะเปลี่ยนไปเป็น.................................
...............แมว...............
"เมี้ยว"
"...........................นี่มันอะไรก๊านนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!" ชินร้องตะโกนออกมาอย่างประสาทเสีย

ชินสะดุ้งตื่นขึ้นมา พอมองไปรอบๆแล้วเขาก็หัวเราะกับตัวเองเบาๆ แล้วพึมพัมว่า
"ก็ต้องเป็นฝันอยู่แล้วล่ะเนอะ"
หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง มองไปที่เตียงของเรย์ ก็เห็นก้อนผ้าห่มคลุกอยู่บนเตียง
'นอนอยู่แหละเนอะ เพิ่งกลับมาเมื่อคืนนี่หน่า'
ชินจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ พอเสร็จเรียบร้อยก็เตรียมตัวปลุกเพื่อนซี้ของตน
"เรย์ๆ ตื่นได้แล้ว" ชินตะโกนเรียก
ก้อนผ้าห่มขยับนิดนึง แต่ก็ยังไม่ลุกขึ้นมา
"เอ้า ตื่น!!" ชินจับผ้าห่มดึงขึ้นมา แต่ก็ต้องเป็นเขาที่ตกใจซะเอง
สิ่งที่นอนอยู่บนเตียงไม่ใช่เรย์ แต่เป็นแมวขนสีทองกำลังหลับอยู่อย่างสบายใจ
".....................................................ไม่จริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง" ชินกรีดร้อง จนทำให้เจ้าแมวตื่นขึ้นมาจนได้
"เมี้ยว" เจ้าแมวร้องขึ้นมา
ชินคุกเข่าลงไปข้างเตียง ยกเจ้าแมวขึ้นมาด้วยมือทั้งสองข้าง
"เรย์.........ถ้านายเป็นอย่างงี้ไปแล้ว แล้วชั้น.........แล้วชั้น........." ชินก้มหน้าพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
เจ้าแมวมองไปที่ชิน เหมือนกับจะรอว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป
"แล้วใครจะคอยทวนบทเรียนให้ชั้นล่ะ!! แล้วชั้นจะอ่านเล็กเชอร์ของใครล่ะ!!! แล้วชั้นจะลอกการบ้านใครล่ะ!!!!" ชินตะโกนโวยวาย จับเจ้าแมวเขย่าไปมา
"เงี้ยวววววว!!!!!" เจ้าแมวร้องขึ้นอย่างโมโห พยายามจะดิ้นจนไปข่วนโดนแขนของชินเข้า
พอชินปล่อยมือออกเจ้าแมวก็เผ่นแน่บออกจากห้องไป
"เดี๋ยวก่อนสิ เรย์!!!" ชินวิ่งตามออกไปทันที

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

"เรย์ เดี๋ยวก๊อนนนนนนนนน!!!!" เสียงของชินดังก้องไปตามทางเดิน ลูน่ากำลังเดินอยู่แถวๆนั้นพอดีได้ยินทั้งเสียงและเจ้าของเสียงเล่นวิ่งไล่จับอยู่ สักพักเจ้าแมวก็หลบเข้าไปอยู่ใต้เครื่องขายน้ำอัตโนมัติ
"ทำอะไรอยู่น่ะ ชิน รังแกสัตว์รึไง" ลูน่าก้มลงไปถามชินที่แทบจะนอนลงไปกับพื้น
"เปล่าซะหน่อย แค่จะเอาออกมาคุยกันดีๆเท่านั้นเอง" ชินพยายามเอื้อมมือเข้าไปใต้เครื่องแต่ก็โดนเจ้าแมวร้องขู่
"โห นายทำมันกลัวซะขนาดนั้นแล้วมันคงจะยอมออกมาหรอกนะ เดี๋ยวให้ชั้นจัดการเอง" ลูน่าบอก
"ก็ได้...................." ชินยอมลุกขึ้นมาแต่โดยดี
สักพักลูน่าก็พยายามล่อเจ้าแมวออกมาด้วยปลาแห้ง
"เมี้ยวๆๆ แมวน้อยออกมาหน่อยน้า"
ชินยืนมองอยู่ห่างออกไปนิดหน่อยเพราะโดนลูน่าไล่ออกมา ในใจก็คิดว่า 'มันจะออกมาเรอะ'
แต่ปรากฏว่าไม่เป็นอย่างที่ชินคิด เพราะเจ้าแมวยอมออกมาดีๆ
"เห็นม้า ต้องใช้วิธีการแบบนี้แหละ" ลูน่ายืดใส่ชินพลางลูบหัวเจ้าแมว
"คร้าบๆ" ชินขานรับอย่างเซ็งๆ 'ไม่ยักรู้ว่าเรย์ชอบปลาแห้ง......'
"เรย์น้อยนี่น่ารักจังน้า~" ลูน่าพูดขึ้น
"หา เรย์......น้อย?" ชินทำหน้างง
"ก็ ตะกี้ชินยังเรียกอยู่เลยว่า เรย์ น่ะ"
"อืออออออออ"
"ดูไปดูมาก็เหมือนเรย์จริงๆน้า"
"ยังไงก็เหอะนะ เอามันไปไว้ที่ห้องชั้นก่อนดีกว่า เดี๋ยวครูฝึกจะมาเห็นเข้า"
"นั่นสินะ ลืมไปเลยว่าเค้าห้ามเอาสัตว์เลี้ยงเข้ามา"
ทั้งสองก็เลยเอา"เรย์น้อย"ไปไว้ในห้องของชิน จนเวลาสายๆก็เอาอาหารเข้าไปให้มันกิน

"น่ารักจริงๆด้วย" เมย์รินที่ขอตามมาด้วย ออกปากชมเจ้าลูกแมว
"อย่าเสียงดังนักซิ เดี๋ยวมันก็หงุดหงิดอีกหรอก" ชินพูดราวกับรู้ใจเรย์น้อย
"เอาออกไปให้คนอื่นๆดูบ้างได้มั้ย" เมย์รินทำเสียงอ้อน
"เดี๋ยวครูฝึกก็เห็นกันพอดี" ลูน่าปราม
"นะคะๆๆ นะๆๆๆ เรย์น้อยก็คงไม่อยากอยู่แต่ในห้องแน่ๆเลย" เมย์รินยังคงไม่ยอมแพ้
"เอาไงดีล่ะ ชิน"
"ให้ออกไปสักพักนึงก็ได้มั้ง อย่าให้ครูฝึกเห็นก็แล้วกัน"
"เย่ๆๆ ขอบคุณน้า~"

หลังจากหลังจากเรย์น้อยกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมย์รินก็จัดแจงจับมันใส่ตะกร้าแล้วเอาผ้าคลุมทับอีกรอบ
"ไปเดินเล่นกันเนอะ~" เมย์รินบอกอย่างร่าเริง
เมย์รินพาเรย์น้อยออกไปที่ห้องอาหาร โดยมีชินและลูน่าเดินตามมาห่างๆ
ช่วงนั้นยังพอมีคนนั่งพักอยู่แถวนั้นบ้าง บางคนก็นั่งอ่านหนังสือ บางคนก็นั่งคุยนั่งเล่น บางคนก็นั่งทานของว่างอยู่
เมย์รินทักทายเพื่อนๆ 4-5 ที่นั่งอยู่แถวๆนั้นด้วยกันแล้วจึงเปิดผ้าให้ดูเรย์น้อยที่นอนอยู่ข้างใน
"ต๊าย น่าร้ากกกกกก~"
"มาจากไหนเนี่ยน่ากอดซะไม่มีล่ะ"
"ขนสวยจังเลย"
"เอาออกมาได้มั้ยเนี่ย เมย์ริน"
"เดี๋ยวอาจารย์ก็เห็นหรอก"
"นิดเดียวเอง ไม่เห็นหรอกน่า แถวนี้ก็ไม่มีอาจารย์ด้วย"
"ก็ได้ๆ ระวังนะ"
"ขนนุ่มจังเลย~"
"เอามาอุ้มบ้างซิ"
"ขอชั้นด้วยๆๆ"
"ด้วยๆๆ"
"ทีละคนซี โธ่เอ้ย จะรีบมาเบียดชั้นทำไมเล่า"
"ก็เร็วๆซิ"
ทั้ง 5 คนพยายามจะแย่งกันอุ้ม จับ สัมผัส เรย์น้อย จนมันทนไม่ไหวอีกต่อไป
"แงี้ยวววววว!!"
เรย์น้อยหนีออกมาจากทั้ง 10 มือได้ก็เริ่มกระโดดออกไป
"รีบจับไว้ก่อนเร็วเข้า!" เมย์รินร้อง
'ซวยล่ะชั้น' ชินคิดในใจ "ไปช่วยกันเหอะลูน่า"
"อือ!"
แล้วการไล่จับก็เริ่มต้นขึ้น เรย์น้อยกระโดดไปบนโต๊ะซ้ายทีขวาที มุดใต้เก้าอี้ ไต่เคานท์เตอร์อย่างชำนาญ คนที่ไล่จับพยายามจะไล่ตามให้ทันก็ทำไม่ได้ ไหนจะชนคนแถวนั้น สะดุดโต๊ะ ทำอาหารหกเกลื่อนกลาด ไล่ต้อนมันยังไงก็ยังไม่จนมุมซะที จนกระทั่งถึงตอนที่เรย์น้อยพยายามจะวิ่งเข้าไปในครัวนั่นแหละ มันถึงโดนประตูบานพับของห้องครัวฟาดเข้า เรย์น้อยถึงได้น๊อกไป
"โธ่ เรย์น้อย เจ็บแหงๆเลย" ลูน่าพูด
"ขอโทษนะ" เมย์รินคุกเข่าลงไปอุ้มเจ้าเรย์น้อยขึ้นมา
"เอาเถอะรีบเก็บก่อนที่ครูฝึกจะ.........." ชินยังพูดไม่ทันจบประโยคก็มีเสียงตะโกนมาจากหน้าห้องอาหาร
"นี่มันอะไรกันน่ะ หา!!" ครูเวรประจำห้องอาหารเดินเข้ามา
'ซวยของแท้แล้ว.........'
"มีคนเอาแมวเข้ามาในนี้ครับ" เสียงใครสักคนแถวนั้นบอก
"ใครเป็นคนทำกรุณาเดินออกมาด้วย อย่าให้ชั้นจับได้เองเชียวนะ"
เมย์รินจะลุกขึ้นไปก็โดนชินห้ามเอาไว้
"ชิน........" เมย์รินเงยหน้าขึ้นมามองชิน
"เอาน่าชั้นจัดการเอง ยังไงซะชั้นก็เป็นคนที่อนุญาตให้พาเรย์ออกมานี่นะ"
ว่าแล้วเขาก็เดินออกไปหาครูฝึก
"เป็นเธอสินะ"
"ครับ"
"ไปพบชั้นที่ห้องด้วย"
"ครับ"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

อีกชั่วโมงต่อมาชินถึงได้ออกมาจากห้องของครูฝึก หลังจากโดนเทศน์ยาวยืดเรื่องระเบียบวินัย แถมด้วยถูกลงโทษด้วยการทำความสะอาดห้องอาหารเป็นเวลา 1 อาทิตย์ และ จะเพิ่มไปเรื่อยๆถ้ายังไม่เอาสัตว์เลี้ยงออกไปจากหอ
"เป็นไงมั่ง ชิน" ลูน่าทัก
"ก็ไม่ได้แย่อะไรมาก"
"ขอโทษนะชิน ถ้าไม่ใช่เพราะชั้นล่ะก็.........."เมย์รินขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่
"ช่างเถอะ เจ้าเรย์แล้วล่ะ"
"ชั้นแอบเอาไปไว้ในห้องนายแล้วล่ะ"
"ขอบใจนะ เดี๋ยวชั้นจัดการต่อเอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" ว่าแล้วชินก็วิ่งกลับไปที่ห้อง
เขาเปิดผ้าที่คลุมบนตะกร้าออกก็เห็นเรย์น้อย กำลังนอนอยู่อย่างสบายใจ
'ถ้าเป็นเรย์จริงๆล่ะก็ ชั้นจะเอาไปทิ้งได้ยังไงล่ะ คงต้องหาที่ซ่อนข้างนอกให้ซะล่ะมั้ง'
ว่าแล้วชินก็เปลี่ยนจากชุดเครื่องแบบเป็นชุดธรรมดา เอาเสื้อกันหนาวขึ้นมาสวมแล้วก็คว้าตะกร้าเดินออกไปนอกหอ
ท้ายที่สุดเขาก็ไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่อยู่ต้นไม้แถวๆหน้าหอพัก เขามองไปที่เรย์น้อยอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
'เอายังไงดีล่ะเนี่ยเรา..........'
ชินแหงนมองท้องฟ้าแล้วก็เริ่มใช้ความคิดอีกครั้ง
'จะไปฝากเพื่อนๆก็ไม่ได้ซะด้วยสิ อยู่ในหอกันหมดเลย จะเอาไปฝากไห้อาจารย์เลี้ยงไว้ดีมั้ยน้า แต่งี้ชั้นก็ไม่ได้เจอะเรย์น่ะสิ ถึงจะให้ลอกงานไม่ได้แล้วก็เหอะ เรย์ก็เป็นเพื่อนเรานี่หน่า........'
ขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้น เรย์น้อยก็ปีนขึ้นมาบนตักของชิน ข้างนอกหอขนาดคนยังต้องใส่เสื้อกันหนาว แมวมันก็ต้องหนาวบ้างล่ะน่า
ชินก้มลงมามองพลางลูบขนปุกปุยของมัน
'เป็นแบบนี้ก็น่ารักดีหรอกนะ แต่ก็............'
ชินสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วก็ตะโกนออกมาดังๆว่า
"ยัยนางฟ้าบ้า!!!!! เอาเพื่อนชั้นคืนมานะ!!!!!!!!"
แล้วจู่ๆเรย์น้อยก็กระโจนออกไปจากตักของชิน
"อ๊ะ ขอโทษนะเรย์ลืมไปว่านายไม่ชอบเสียงดัง................" พอชินหันตามไปก็เจอเข้ากับ ชายหนุ่มผมยาวสีทอง ถือถุงกระดาษใบโต กำลังนั่งยองๆเล่นกับเรย์น้อยอยู่
"เรย์................." ชินไม่ค่อยจะเชื่อสิ่งที่เห็นอยู่สักเท่าไหร่
"นายออกมาทำอะไรเนี่ย" เรย์ถามแล้วจึงเดินเข้ามาหาชิน พร้อมทั้งถือถุงและอุ้มเรย์น้อยเอาไว้อีกข้าง
"ชั้นควรจะเป็นฝ่ายถามนายมากกว่า หายหัวไปไหนมาฟะ" ชินถามด้วยน้ำเสียงโมโห
"หายไปไหนเหรอ ก็ไปซื้อของนี่ไง" เรย์ตอบพลางยกถุงขึ้นมาเป็นการยืนยัน
"แล้วเจ้าแมวตัวนั้นมาได้ยังไงกันน่ะ" ชินถามต่อไป
"เมื่อคืนไปซื้อของแล้วเก็บเจ้าตัวนี้มาได้น่ะ" เรย์ตอบกลับไปเรียบๆ
"ทำไมไปซื้อของหลายรอบนักน่ะ" ชินถามอีก
"คือว่าเมื่อคืนที่กลับมาจากซื้อของน่ะ ชั้นไปเจอเจ้าตัวนี้เข้า ก็เลยพามันมาด้วย แอบใส่ถุงของที่ชั้นซื้อมา แล้วทีนี่มันก็เลยกัดของที่ชั้นซื้อมาพังไปเกือบหมดเลย จะออกไปซื้ออีกทีก็ไม่ทันแล้ว เลยออกไปตอนเช้าอีกที พอดีเช้ามาเห็นเจ้านี่ยังหลับสบายอยู่เลยทิ้งมันไว้อย่างนั้นน่ะ" เรย์แจงสี่เบี้ย
".........................................." ชินนิ่งไป
"เจ้านี่ทำให้นายวุ่นวายบ้างรึเปล่า" เรย์ถามบ้าง
"วุ่นสิ วุ่นวายมากเลย เรย์นายทำไมนายไม่บอกชั้นสักคำว่านายเก็บแมวมาเลี้ยงเนี่ยหา"
"ก็นายหลับอยู่นี่"
"นายก็เขียนบอกเอาไว้ก็ได้ว่า 'ฝากไว้หน่อยนะ ชั้นไปข้างนอกเดี๋ยวมา' อะไรแบบนั้นน่ะ ถ้านายเขียนบอกไว้สักหน่อยชั้นคงไม่โดนทำโทษทำความสะอาดห้องอาหาร 1 อาทิตย์หรอกน่า!!"
"ครูฝึกเห็นเหรอ เดี๋ยวชั้นไปบอกให้เองว่าชั้นเป็นคนเอาเข้ามา ไม่ใช่นาย" เรย์ทำเสียงเครียด
ชินเห็นท่าทางเพื่อนไม่สบายใจจึงบอกไปว่า "เรื่องนั้น ช่างมันเถอะ........ว่าแต่ แมวนี่เอาไงอ่ะ"
"ชั้นโทรไปหาสถานสงเคราห์สัตว์แล้วล่ะ เดี๋ยวชั้นจะเอาเจ้านี่ไปฝากเลี้ยงที่นั่น"
"รอบคอบดีจังนะนายเนี่ย" ชินหันไปมองหน้าเรย์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เรย์ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่มีรอยยิ้มที่มุมปากผุดขึ้นมานิดๆ
"เออ แล้วนายซื้ออะไรมาเหรอ" จบไปเรื่องนึงชินก็ถามอีกเรื่องนึงต่อทันที
"อ๋อ ใช่" เรย์วางเรย์น้อยลงและเริ่มควานหาของในถุงที่ถือมาด้วย
"นี่ของนายนะ" เรย์ยื่นผ้าพันคอสีน้ำตาลให้กับชิน
ชินรับมาด้วยอาการงงๆก่อนจะหันไปมองหน้าเรย์อีกรอบ
"Merry X'Mas" เรย์ยิ้มให้ชินอย่างอ่อนโยน
"ขอบใจนะ" ชินว่าแล้วก็เอามาพันคอทันที
"ใช้เลยรึ" เรย์ถาม
"ได้มาแล้วไม่ใช้จะมีประโยชน์อะไรล่ะ จริงมั้ย" ชินยิ้มแฉ่งให้เรย์
"ก็ใช่ล่ะนะ ของคนอื่นนี่ท่าทางจะต้องกลับมาจากพาเจ้านี่ไปฝากซะล่ะมั้ง" เรย์อุ้มเรย์น้อยที่คลอเคลียอยู่ข้างๆขึ้นมาอีกรอบ
"อืม ไปกันเลย"
"นายจะไปด้วยเหรอ"
"ก็แหงสิเจ้านี่ทำให้ชั้นลำบากมาทั้งเช้า อีกอย่างนายจะได้ไม่หายหัวไปอีกไง"
"ชั้นไม่ได้หายไปไหนซะหน่อย นายนั่นแหละคิดไปเอง"
"เออๆ ไปด้วยคราวนี้จะได้เห็นจะๆไงว่าไม่ได้หายไปไหน"
"ตามใจ"
เรย์เดินนำหน้าไป ส่วนชินก็ก้มมองผ้าพันคอของตน
'ของขวัญเหรอ.......จริงๆแล้วแค่นายเป็นเพื่อนชั้นอยู่แบบนี้ ก็ดีมากๆแล้วล่ะ'
ชินเงยหน้าขึ้นมายิ้ม เริ่มวิ่งตามเรย์ไปจนทัน....................

----------------------------------------------------------------------------------------------

แต่งฟิคในวันเดียวนี่ก็เหนื่อย+เมื่อยเหมือนกันนะเนี่ย เพิ่งจะได้แต่ฟิคที่ดองไว้นานตั้งกะปีที่แล้ว เป็นฟิคตามฤดูกาลนี่นะ =3=~
สภาพในโรงเรียนเราไม่ค่อยจะรู้ว่าจะเป็นยังไง ที่เขียนมาไม่รู้ว่าจะตรงกับสภาพจริงๆบนแพลนท์รึเปล่า ^ ^''
แต่งไปก็ชักรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเกี่ยวกะชื่อเรื่องยังไงไม่รู้สิ = =a
ยังไงก็ช่วยแนะนำติชมด้วยนะคะ ^ ^