บล็อกบ้าๆของนังโซ~

เกริ่นนิดๆ ก่อน

เรื่องนี้เขียนไว้ตั้งน้านนานแล้วแหละ เพิ่งจะของขึ้นเอามานั่งพิมพ์(แต่แค่นั่งพิมพ์ก็ล่อไปหลายสัปดาห์อยู่ เหอๆ)
เขียนเกี่ยวกะเรื่องทำอาหาร เจ้าตัวเองยังทำไม่ค่อยเป็นเลยล่ะ เลยจะเกิดอาการเปิ่นๆ เวลาเข้าครัวเสมอ
แต่ขอยืนยันว่าไอ้ที่เกิดในเรื่องไม่เคยเกิดขึ้นกะเรานะ(ก็อาจจะมีแค่เปิดเตาแก๊สไม่ออกเอง ^ ^'')
หวังว่าอ่านแล้วจะรู้สึกสนุกบ้างไม่มากก็น้อยนะคะ ติชมได้ตามสะดวกค่ะ(ว่าแต่มันจะมีคนอ่านมั้ยนี่ ซิกๆ)

Go! Go! Cooking
Samurai Trooper Fan Fiction

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เอี้ยด........
เสียงรถจอดลงบนบริเวณหน้ากระท่อมหลังกระทัดรัดหลังหนึ่ง ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูและเสียงฝีเท้าของคนทั้งสามเข้าไปในกระท่อม
"กลับมากันพอดีเลย ได้ของมาครบมั้ย" เสียงใสๆของชินทักทั้งสามคน พลางช่วยหยิบสัมภาระต่างๆนั้นวางบนโต๊ะอาหาร
"เกินพอเลยล่ะ เพราะชูนั่นแหละ หยิบอะไรมาก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด" โทมะบ่นหลังจากวางของทั้งหมดลงเรียบร้อยแล้ว
"นี่ยังดีว่า นาสตี้น่ะให้เงินเผื่อๆเอาไว้ ไม่งั้นไม่ได้กลับมาแหงๆเลย" เรียวบอกพลางยิ้มๆ
"อะไรกันล่ะ ชั้นก็อุตสาห์หยิบมาเผื่อพวกนายนั่นแหละ" ชูเถียงกลับไป
"ก็หยิบแต่ของที่นายอยากกินนั่นแหละ!" โทมะก็ยังไม่เลิกบ่น
"เอาเถอะน่า นะ" ชินห้ามทั้งสองคนไว้ แล้วก็หันกลับมาเช็คของต่างๆในถุงที่ซื้อมา
"สบู่.........แชมพู.......ยาสีฟัน......." ชินพึมพัมอยู่ในลำคอ แต่ระหว่างนั้นชูก็เดินเข้ามาสะกิดชินพร้อมห่อของในมือ
"นี่ๆ ชิน เย็นนี้กินไอ้นี่กันนะ" ชูพูดพลายฉีกยิ้มถึงหู
"อะไรเหรอ" ชินหันมามองเล็กน้อย
"นี่ไงล่ะ!!" ชูคลายห่อออกเล็กน้อย ก่อนจะยื่นห่อนั้นพรวดไปตรงหน้าชิน
ชินสบตากับของที่อยู่ข้างในก่อนที่จะก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ
"อะไรน่ะ...." สีหน้าของชินไม่สู้ดีนัก
"ก็ปลาไงล่ะ ป-ล-อา" ชูจับปากมันขยับเล็กน้อยตามเสียงตัวสะกด แล้วจึงพูดต่อไปว่า
"เจ้านี่นะ ตัวใหญ่มากเลย แถมยังลดราคาอีกตะหาก น่ากินเนอะ ชิน"
"อะ....อือ.."ชินพยักหน้านิดๆ
"เป็นอะไรไปรึเปล่าน่ะ ชิน" เรียวทักขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าแปลกๆของชิน
"อะ....ปะ....เปล่า ไม่มีอะไร เอาของไปเก็บเข้าที่กันเถอะนะ แล้วเดี๋ยวมาทำข้าวเย็นกัน"
"อือ" เรียวและชูรับคำ
"แต่เรียว นายว่าอะไรมันขาดๆไปมะ" ชูถามขึ้น
"อะไรล่ะ"
ชูหันไปทางห้องนั่งเล่นที่มีทีวีเปิดเอาไว้แล้วตะโกนเข้าไป
"มีกันอยู่แค่นี้แล้วยังจะกินแรงกันอีกเรอะ ออกมาช่วยกันเดี๋ยวนี้นะ!"
เซย์จิลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่ หันกลับมาพูดกับชูว่า
"โทษที ไม่รู้ว่าพวกนายกลับมากันแล้ว"
"ถ้ายังไม่กลับ โทมะจะไปดูทีวีอยู่ข้างๆนายได้ไงล่ะ มาช่วยกันเถอะ" เรียวช่วยพูดต่อให้ พลางจัดแจงเรียงของเป็นหมวดๆ
"โทมะด้วยนะ ไม่ต้องมาแอบอู้" ชูหันกลับไปตะโกนอีกรอบ
"เออๆ" โทมะตอบกลับมาอย่างเซ็งๆ
ทั้งสี่คนก็นำของใช้ไปวางเก็บไว้ตามแต่ละที่ของบ้าน มีแต่ชินที่เรียงของต่างๆอยู่ในครัวด้วยสีหน้าสลดๆพิกล

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

และแล้วก็ถึงเวลาทำอาหารเย็น เรียวกับชูก็เดินเข้ามาในครัวสมทบกับชินที่ยืนอยู่แล้ว
"วันนี้จะกินอะไรกันดีล่ะ" ชินถามขึ้น
"ไม่รู้เหมือนกัน เมนูปลานี่มีอะไรอร่อยๆน้า ชิน" ชูพูดไปพลายหยิบเจ้าปลาตัวเดิมออกมาจากตู้เย็น
"ปลาเหรอ.......เอามาย่างท่าจะดีนะ" ชินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อยๆเล็กน้อย
"นายทำเป็นใช่มะ งั้นให้นายทำนะ แล้วกินอะไรอีกดีล่ะ"
"ชั้นจะทำหมูชุบแป้งทอดนะ ดีมั้ย" เรียวพูดขึ้นบ้าง
"อีกแล้วเหรอ นายทำทีไรก็ไอ้นี่ทุกที" ชูบ่น
"ก็ทำไอ้นี่ดีที่สุดแล้วล่ะ จะกินมั้ยล่ะ"
"ok ok งั้นก็เป็นสองอย่างแล้ว เอาอีกสักอย่างดีกว่า อืม......ไก่ผัดขิงเป็นไง"
"ก็ดีนะ แต่ว่าถ้าเป็น ไก่ผัดขิง มันก็ต้องใส่แต่ขิงน่ะสิ"
"ไม่ต้องห่วง อาหารแบบนี้มันปรับกันได้อยู่แล้ว จะใส่ผักอย่างอื่นลงไปมั่งก็ไม่มีใครว่าหรอก"
"ถ้างั้นวันนี้ก็มี ปลาย่าง หมูชุบแป้งทอด กับ ไก่ผัดขิง" เรียวพูดพลางนับนิ้ว "เยอะใช่เล่นนะ"
"ไม่มีคำว่าเยอะเกินไปสำหรับท่านชูผู้นี้หรอก" ชูบอกด้วยท่าทางยืดๆ
"ถ้านายกินอย่างนี้ทุกวันพวกเรามีหวังแห้งตายก่อนนาสตี้กลับมาแหงๆเลย" เรียวเย้า
"เอาเถอะน่า เรามาเริ่มทำกันเลยดีกว่า"
"ได้เลย"
แล้วทั้งสองก็เดินไปหยิบของต่างๆที่ตัวเองจะต้องใช้ ส่วนชินนั้นหยิบมีดขึ้นมาและจ้องมองไปที่เจ้าปลาที่อยู่บนเขียง
เขาจ้องมันอยู่นานมาก จนเพื่อนอีกสองคนต้องหันกลับมามอง
"นายไม่เป็นอะไรแน่นะ ชิน" เรียวถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
"อือ เดี๋ยวจะแล่เนื้อเดี๋ยวนี้แหละ" แต่ถึงชินจะพูดแบบนี้นมือของเขาก็ไม่ได้ขยับออกจากที่เดิมเลยสักนิดเดียว มือข้างที่ถือมีดเอาไว้ก็สั่นไปหมด
จนในที่สุดเขาก็วางมีดลงบนโต๊ะ
"............ขอโทษนะ....แต่ปลานั่นมันจ้องผมอยู่.........ผม......"
"หา แค่นั้นน่ะเหรอ" ชูยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความงงอย่างที่สุด
"ไม่ใช่แค่นั้นสักหน่อยนะ ชู! ปลาน่ะ มันก็มีชิวิต มีจิตใจ มันก็ไม่อยากตายเหมือนกับเรานั่นแหละ ผมมองเข้าไปในตานั้น มันเหมือน.....เหมือนกำลังร้องขอชีวิตอยู่ยังไงอย่างงั้นเลย"ชินหยุดหายใจนิดนึงแล้วจึงหันไปทางเรียวบ้าง
"นายลองคิดดูนะเรียว ถ้าเป็นอย่างกระต่ายหรือกวางน่ะ นายเห็นมันนอนนิ่งๆ แล้วมองมาที่นายแบบนี้น่ะ นายจะใจร้ายหั่นมันเป็นชิ้นๆได้ลงคออย่างนั้นเหรอ"
เรียวเอื้อมมือมาแตะไหล่ของชินแล้วพูดว่า
"ใจเย็นก่อนนะชิน นายคิดอะไรมากเกินไปแล้วล่ะ" แต่ในใจเองก็คิดว่า 'ชิน นายนี่สมเป็น ซุยโคะ จริงๆ'
ชินไม่ได้พูดอะไรต่อไป เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ท้ายที่สุดชูก็พูดขึ้นมาว่า
"งั้นวันนี้พวกเราสองคนทำอาหารกันเองก็ได้ นายไปพักให้สบายเถอะนะ"
"อือ ขอโทษนะ" ชินพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา แล้วค่อยเดินสลดๆออกไปจากห้องครัว
"งั้นปลานี่ ก็ยังไม่มีใครทำน่ะสิ" ชูพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงผิดหวัง หลังจากชินเดินลับไปแล้ว
"นายยัง....จะห่วงเรื่องนี้อีกเรอะ......"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ชินเดินไปนั่งที่กลางโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยความเหนื่อยอ่อน ทำให้คนอีกสองคนที่จองหน้าทีวีไว้ก่อนแล้ว หันมามองด้วยความสงสัย
"มีอะไรรึเปล่าน่ะ ชิน" โทมะถามขึ้นหลังจากกดเปลี่ยนช่องรัวไปหนึ่งชุด
"ก็นิดหน่อยล่ะนะ" ชินกล่าวพร้อมยิ้มเจื่อนๆ
"อะไรเหรอ" เซย์จิถามขึ้นบ้าง
"พวกนายอาจจะคิดว่าผมบ้าก็ได้ล่ะนะ" แล้วชินก็เล่าให้ทั้งสองคนฟังสั้นๆ
"แบบนั้นแหละ"
'หมอนี่สมเป็นซุยโคะจริงๆ' โทมะกัยเซย์จิคิดออกมาพร้อมกันโดนมิได้นัดหมาย
"หวังว่าเรียวกับชูน่ะ คงไม่ทะเลาะกันตอนทำครัวนะ" ชินพูดขึ้นลอยๆ แต่ก็แอบเป็นห่วงอยู่นิดๆ
โทมะเปลี่ยนช่องรัวไปอีกชุด แล้วจึงพูดขึ้นมาว่า "เดี๋ยวชั้นไปดูสองคนนั้นให้ก็แล้วกัน"
"นายไปจะดีเหรอ เคยเข้าครัวรึไง" เซย์จิแอบกัด
"ทำเป็นพูดไป ยังกะนายเคยเข้าอย่างนั้นแหละ" โทมะสวนกลับไป
"เฮอะ ทำไมจะไม่เคย เดี๋ยวนายก็เห็นเอง" เซย์จิไม่ยอมแพ้
"อย่าทะเลาะกันเลยนะ เข้าไปดูทั้งสองคนเลยก็ได้" ชินรีบขัดขึ้นซะก่อนที่จะเป็นเรื่องไปมากกว่านี้
"ok" เซย์จิและโทมะพูดขึ้นพร้อมๆ กัน พอโทมะยืนขึ้นเสร็จก็ปิดทีวี
"อ้อ ทีวีมันไม่ค่อยมีอะไรน่าดูน่ะ นายฟังนี่ดีกว่า" โทมะเดินไปเปิดเคื่องเล่นซีดีที่วางอยู่ไม่ห่างจากทีวีนัก พอเขากดปุ่ม เล่น เสียงเพลงคลาสสิกเบาๆก็เริ่มบรรเลงขึ้น
ส่วนเซย์จิก็หยิบรีโมตของเครื่องและกดเร่งเสียง
"แผ่นนี้เหมาะมากสำหรับคนที่จะพักผ่อนน่ะ" เซย์จิบอก
"นอนไปเลยก็ได้ ตื่นมาได้กินกับข้าวอร่อยๆแน่นอน" โทมะยิ้มพร้อมขยิบตาให้
"อือ ขอบคุณนะ ฝากด้วยก็แล้วกัน"
หลังจากที่ทั้งสองออกไปแล้ว ชินนอนหลับตาลงบนโซฟาฟังเพลงที่ทั้งสองคนนั้นเปิดเอาไว้ให้

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

"อ้าว พวกนายสองคน มีอะไรรึเปล่า" เรียวถามขึ้นเมื่อเห็นเซย์จิกับโทมะเดินเข้ามาในครัว
"รับปากกับชินไว้ว่า จะเข้ามาดูไม่ให้นายสองคนทะเลาะกันน่ะ" เซย์จิบอก
"นั่นรวมถึงเข้ามาช่วยพวกเราด้วยใช่มะ" ชูยิ้มอย่างมีเลสนัย
"อันนั้นไม่ได้พูดเอาไว้น่ะ" โทมะบอกปัด
"อะไรนะโทมะ นายคิดจะอู้อีกแล้วเรอะ นายเคยคิดจะทำอะไรเพื่อพวกเราที่เป็นเพื่อนบ้างมั้ยน่ะ หา" ชูบ่นรัวเป็นชุด
"เฮ้ย นายจะมาว่าชั้นคนเดียวได้ไง เซย์จิเองก็เหมือนกันนั่นแหละ" โทมะโยนไปที่เซย์จิอีกทอด
"พูดอะไรแบบนั้น ชั้นน่ะไม่เหมือนนายหรอกนะ" เซย์จิพูดด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้าน
"โกหก!"
"ไม่ได้โกหกสักนิด"
"เอาเถอะ ไม่ว่าพวกนายทั้งสองคนจะโกหกรึเปล่า" เรียวตบไหล่ของทั้งสองคนแล้วจึงพูดต่อไปว่า
"เข้ามาแล้วก็ช่วยกันหน่อยสิ"
"อืมมม ช่วยก็ได้ มีอะไรให้ทำมั่งล่ะ" โทมะพูดขึ้นมา
"ช่วยตั้งกะทะให้ร้อนทีนะ เดี๋ยวชั้นจะไปหั่นหมูกะผสมแป้ง" เรียวบอกพลางชี้ไปทางเตาแก๊ส
"ได้เลย"
"นี่ๆ เซย์จิ หั่นเนื้อเป็นใช่มะ ช่วยหั่นให้เป็นชิ้นบางๆหน่อยนะ ชั้นยังหาซอสไม่เจอเลย" ชูพูด
"วางใจได้ มีดกับดาบก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่หรอก"
ทุกๆอย่างเหมือนจะดำเนินไปด้วยดี แต่ว่าการทำกับข้าวครั้งนี้มันไม่ได้เป็นไปอย่างราบรื่นขนาดนั้นน่ะสิ.................

โทมะยืนทำหน้าเครียดอยู่หน้าเตาแก๊ส เขาพยายามจะบิดที่จุดเตาแก็ส แต่ว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน มันก็ไม่ยอมขยับเขยื้อนเลย
'อะไรกันฟะ ไอ้เตาแก๊สนี่' โทมะคิดอยู่ในใจ แม้เขาใช้มือทั้งสองบิดไปทั้งทางซ้ายและทางขวา มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเลยสักนิด จนเรียวที่หั่นหมูอยู่ต้องหันมามองแล้วถามว่า
"โทมะ ทำอะไรน่ะ"
"เจ้านี่มันไม่เห็นขยับเลยน่ะสิ!" โทมะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเคืองๆ
""มันต้องกดลงไปก่อนนะ ถึงจะบิดได้" เรียวตอบเสียงเรียบๆแล้วหันกลับไปทำงานของตนต่อ
"....................อ้อ เหรอ...................." โทมะแอบหน้าแตกนิดๆ แต่เขาก็ไม่สนใจเท่าไหร่ หันกลับไปที่เตาแก๊สแล้วทำตามที่เรียวบอกทันที
'กดแล้วก็บิด' เจ้าลูกบิดอันนั้นขยับได้แล้วจริงๆ แต่ไฟจากเตาก็ยังไม่ลุกขึ้นมา
'กด..................แล้วก็บิด'
ยังคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
'กด................................แล้วก็บิด'
ยังคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นเดิม..........
"เรียวมันไม่เห็นติดเลยนี่" โทมะพูดด้วยน้ำเสียงโกรธกว่าเดิม
"แปลกจัง ปรกติไม่เป็นอย่างนี้นี่....." เรียวหันมาพูดพร้อมด้วยชามพลาสติกที่ผสมแป้งอยู่ในมือ
หลังจากคิดอยู่สักพัก เรียวจึงบอกกับโทมะว่า
"งั้นใช้ที่จุดไฟเอาก็แล้วกัน คงอยู่ในลิ้นชักแถวๆนั้นแหละ"
ก่อนจะไปหาโทมะยังคงบิดเตาแก็สอยู่อีกสองสามครั้ง แล้วเขาจึงเริ่มค้นลิ้นชักแถวๆนั้น จนไปเจอเข้ากับแท่งยาวๆที่มีที่จับและมีปุ่มกดคล้ายไกปืน
"ไอ้นี่ใช่มะ" โทมะหยิบขึ้นมาและชูให้เรียวดู
"อือ กดแก็สตรงแตาออกมาก่อนนะ แล้วค่อยจุด" เรียวหันกลับมาตอบนิดนึงแล้วก็หันกลับไปผสมแป้งต่อ แต่เขารู้สึกว่าพอพูดถึงคำว่า"แก๊ส"ขึ้นมา เขาก็รู้สึกว่าได้กลิ่นแก๊สขึ้นมาตะหงิดๆ เรียวจึงเริ่มดมกลิ่นรอบๆบริเวณนั้นอย่างจริงจังมากขึ้น
'กลิ่นแก๊สจริงๆนี่หน่า........'
"โทมะ! อย่าเพิ่งจุดนะ!!" เรียวตะโกนพลางพุ่งไปห้ามเอาไว้
"ทำไมเหรอ" ถึงหูจะได้ยิน แต่นิ้วของโทมะก็กดลงไปซะแล้ว จังหวะนั้นเรียวก็ถึงตัวโทมะพอดี เลยพากันล้มลงไปทั้งสองคน
พรึ่บ!!!
เปลวไฟจากปลายของที่จุดไฟปะทะเข้ากับแก๊สที่อยู่บริเวณเตาและบริเวณรอบๆทำให้เกิดเป็นแปลวไฟขนาดใหญ่ขึ้นเนื้องจากมีแก๊สที่ถูกปล่อยออกมามากเกินไปนั่นเอง แต่ไม่นานไฟทั้งหมดก็หายไป เหลือไว้แต่ความตกใจของทั้งสองคน
"เรียว!! ไฟติดอยู่ที่ขากางเกงนายน่ะ" โทมะตะโกนบอกด้วยความตกใจสุดๆ
เรียวเอี้ยวตัวกลับไปด้วยความรวดเร็ว พร้อมทั้งหยิบผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆมาคลุมลงบนบริเวณที่ติดไฟจนดับสนิท เรียวถอนหายใจเล็กน้อยด้วยความโล่งอก แล้วจึงหันมาทางโทมะ
"ไม่เป็นไรแล..........."
ซ่า!!
เรียวพูดไม่ทันจบก็โดนสาดน้ำใส่หน้าแบบเต็มที่
"อะ.....โทษที" โทมะพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ
"....................." เรียวไม่ได้พูดอะไรออกไป เพียงแต่เอาผ้าผืนเดิมมาเช็ดหน้าและผมเล็กน้อย
ในที่สุดเรียวก็พูดอะไรออกมาจนได้
"โทมะ นายคงไม่เคยเข้าครัวเลยสินะ"
"ก็ประมาณนั้น" โทมะยอมรับด้วยอาการคอตก
"งั้นจะให้ทำอย่างอื่นก็แล้วกัน ชั้นแน่ใจว่าแม้แต่นายก็ต้องทำได้แน่ๆ"
ถึงโทมะอยากจะเถียงแต่ก็พูดไม่ออกอยู่เหมือนกัน เลยเดินตามเรียวออกไปเงียบๆ........

ทางด้านชูเองก็เพิ่งหาของที่จะใช้ทำกับข้าวได้เลยลุกขึ้นมา พร้อมกับพึมพัมกับเจ้าขวดซอสที่ให้หาอยู่ซะตั้งนานว่า "โห มาแอบอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกันล่ะเนี่ย บ้าจริง....."
คำพูดของชูสะดุดลงเล็กน้อย เพราะเห็นเซย์จิหลับตาตั้งท่าจับดาบกับมีดเล่มยาว สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเซย์จิก็คือเขียงที่มีเนื้อไก่วางอยู่....
"เซย์จิ นายคิดจะทำอะไรน่ะ" ชูพูดพร้อมกับทำหน้าสงสัย
"หั่นไก่ไง..." เซย์จิตอบเสียงเบาๆ ในขณะที่เขายังตั้งท่าเดิมอยู่
"..........จะบ้าเรอะเซย์จิ! ถึงมีดกับดาบมันจะคล้ายกันมันก็ไม่ได้เหมือนกันขนาดนั้นซะหน่อย หั่นแบบคนธรรมดาเค้าหั่นกันซิฟะ!!" ชูโวยวายขึ้นมา
"เอาเถอะน่า มันก็เป็นชิ้นๆเหมือนกันนั่นแหละ" เซย์จิยกมือขึ้นเหนือหัวเตรียมตัวสับลงไปเต็มที่
"ไม่ อย่า---!!" ชูรีบวิ่งไปคว้าเขียวที่อยู่หน้าเซย์จิเอามาทูนหัวเอาไว้
"จะเอาไปไหนน่ะ" เซย์จิลืมตาขึ้นมาหาชู มือข้างหนึ่งยังคงถือมีดเอาไว้
"เอาไปให้ห่างๆจากนายนั่นแหละ ถ้านายจะหั่นเล่นๆแบบนั้นน่ะ เสียดายของเฟ้ย!"
"ไม่ได้หั่นเล่นๆซักหน่อย นี่ชั้นออกจะจริงจัง อุตสาห์นั่งลับเจ้านี่อยู่ตั้งนาน!" เซย์จิชักเริ่มไม่พอใจ
"ถ้านายคิดจะหั่นแบบดีๆ ชั้นก็คงให้นายหั่นไปแล้วล่ะนะ" ชูทำหน้าบึ้งใส่
"แล้วหั่นแบบนี้มันไม่ดีตรงไหนล่ะ" เซย์จิชักเริ่มไม่พอใจมากขึ้น จนชักอยากจะเอามีดในมือมาใช้การอย่างอื่นขึ้นมาตะหงิดๆ
แต่ระหว่างที่กำลังจะเกิดทะเลาะกัน เซย์จิก็ยังคงมีสติพอที่จะนึกถึงเรื่องที่รับปากชินเอาไว้
'แล้วเราจะมาทะเลาะกับชูแทนทำไมเนี่ย........'
ท้ายสุดเซย์จิก็ยอมวางมีดลงแล้วพูดว่า
"โอเคๆ ไม่เถียงกับนายแล้ว ไปทำอย่างอื่นก็ได้"
".....เอ้อ งั้นนายก็ไปล้างผักแล้วกันนะ" ชูรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เซย์จิยอมถอยง่ายกว่าปรกติ
"อือ" แล้วเซย์จิก็เดินไปล้างผักอย่างเงียบๆ ชูเห็นดังนั้นแล้วจึงค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อยจึงเริ่มลงมือหั่นไก่

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ด้านโทมะที่ถูกพาออกมาจากห้องครัวก็โดนจับมาเรียนเรื่องการหุงข้างโดยใช้หม้อไฟฟ้า พร้มมีคู่มือการใช้ประกอบเสร็จสรรพ
"ไม่แน่ใจ หรือ ไม่เข้าใจตรงไหนก็อ่านในคู่มือก็แล้วกัน" เรียวย้ำเป็นครั้งสุดท้าย
"คร้าบ---" โทมะรับคำ
พอเรียวเดินกลับไปในครัว โทะมก็เริ่มอ่านคู่มือการใช้หม้อหุงข้าว และเริ่มพึมพัมกับตัวเอง
"ใส่ข้าวตามประมาณที่จะหุง เติมน้ำให้ท่วมออกมาจากข้าวประมาณครึ่งนิ้ว ปิดฝา แล้วกดหุง....."
พูดจบก็จัดแจงทำตามทันที ตวงข้าว เติมน้ำ ปิดฝาหม้อ และกดเดินเครื่อง
'แค่เนี้ย.....น่าเบื่อจัง' [แล้วอยากได้อะไรที่ตื่นเต้นแบบเมื่อกี้เรอะ]
กว่าข้าวจะสุกก็อีกครึ่งชั่วโมง โทมะจึงฆ่าเวลาเล่นโดยเปิดดูส่วนอื่นๆของคู่มือการใช้หม้อหุงข้างต่อไป
"ข้าวต้ม..........ข้าวกระเทียม........และเมนูอีกมากมายที่ท่านสามารถสรางสรรค์ได้ด้วยตัวเอง.............."
แล้วโทมะก็นึกไปถึงคำพูดที่พูดกับชินเอาไว้
"เอาล่ะ งั้นก็ใช้ไอ้นี่ทำก็แล้วกัน คงจะสนุกดีพิลึก"
หลังจากโทมะลองอ่านส่วนประกอบในการทำข้าวประเภทต่างๆ แล้ว เขาก็ตัดสินใจเข้าไปในครัวอีกครั้ง
ทั้งเรียวและชูต่างก็กำลังวุ่นวายอยู่กับการทำอาหารส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบอยู่ เลยไม่สังเกตเห็น โทมะที่เดินเข้ามา และเซย์จิที่หอบผักทั้งกะลังมังออกไปข้างนอก
ทั้งสองที่เดินออกมาจากห้องครัวเริ่มคุยกันหลังจากเอากะละมังผักไปวางไว้บนโต๊ะกินข้าวเรียบร้อยแล้ว
"แล้วนายจะทำอะไรล่ะ โทมะ" เซย์จิเริ่มถามขึ้นก่อน
"ข้าวหุงกับผัก" โทมะตอบอย่างมั่นใจ
"เมนูอะไรน่ะ" เซย์จิอึ้งไปเล็กน้อย
"เพิ่งคิดได้ตะกี้ ได้ทั้งคาร์โบไฮเดรต วิตามิน เกลือแร่ พร้อมกันเชียวนะ"
"งั้นเหรอ" ถึงเซย์จิจะคิดว่ามันแปลกประหลาดแค่ไหน เขาก็ว่ามันคงจะดีกว่าการล้างผักอยู่เฉยๆแน่ๆ
"เตรียมผักเอาไว้ก่อนพอมันใกล้ๆเสร็จแล้วค่อยใส่ลงไปจะได้ไม่เสียคุณค่าทางอาหารมากนักนะ"
"รู้แล้วน่า เดี๋ยวชั้นหั่นผักเอง"
เซย์จิรีบกลับไปหยิบมีดเล่มเดิมมาอย่างว่องไวและเงียบเชียบ เพราะกลัวว่าถ้าเกิดชูเห็นเข้าจะมาห้ามเขาอีก

เมื่อได้มีดมาแล้วเซย์จิก็เริ่มลงมืออีกครั้ง เขาจับด้ามมีดด้วยมือทั้งสอง แล้วจึงหลับตาตั้งท่าทำสมาธิอีกครั้ง
โทมะก็ยืนมองเซย์จิอยู่ห่างๆ ด้วยความสงสัยกว่าหมอนี่กำลังจะทำอะไร
"ทำอะไรกันอยู่น่ะ"
โทมะสะดุ้งเล็กน้อยเพราะเสียงนี้ช่างตรงกับความคิดของเขาซะเหลือเกิน พอหันไปมองโทมะก็เห็นชินเพิ่งเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น
"อ้าว ชิน ไม่พักต่อล่ะ" โทมะถาม
"อือ ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ว่าแต่......." ชินยิ้มๆ แล้วหันกลับไปมองทั้งโทมะและเซย์จิ
โทมะ ยืนอยู่ข้างๆหม้อหุงข้าว มีผักหลายอย่างวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว เซย์จิที่ถือมีดด้วยท่าจับดาบ หลายๆอย่างในบริเวณนั้นช่างดูไม่เข้ากันซะจริงๆ
"นี่ตกลงพวกนายจะทำอะไรกันเนี่ย"
"ก็หุงข้าวไง" โทมะบอก
"แล้วทำไมต้องมีผักล่ะ" ชินถามต่อไป
"เดี๋ยวนายก็รู้เอง" เซย์จิหันมามองทั้งๆที่ยังถือมีดอยู่ในมือ
"................?"คำตอบของเซย์จิไม่ได้ช่วยให้ชินรู้อะไรเพิ่มขึ้นเลย แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อไปเขาก็เหลือบไปเห็นเรียวกำลังเสียบปลาทั้งตัวลงในไม้เตรียมตัวเอาไปย่างกับเตาแก๊ส
"เดี๋ยวสิทั้งสองคนน่ะ เอาไปทำแบบนั้นได้ไงล่ะ!" ชินตะโกนเข้าไปก่อน ทำให้ทั้งเรียวและชูหยุดมือในทันที
"อ้าว ชิน ไม่เป็นไรแล้วเหรอ" ชูถามขึ้นขณะชินเดินเข้ามาในครัว
"อือ....แล้วพวกนายน่ะคิดจะย่างปลาแบบนั้นจริงๆ เหรอ"
"ก็ปรกติเค้าก็ทำกันแบบนี้นี่" เรียวตอบไป
"ถ้าอยู่กลางป่ากลางเขามันก็อีกเรื่องนึง แต่ที่นี่มีอะไรให้ใช้ตั้งเยอะนี่หน่า ส่งมาทางนี้สิ" ชินพูดเรียบๆพลางยื่นมือเป็นทำนองให้ส่งเจ้าปลาตัวนั้นมาให้
แต่พอได้รับไปจริงๆ ชินก็ทำท่าสะอึก สายตาของปลาตัวนั้นมองมาที่ชินอีกแล้ว
"...........ช........ช.....ช่วยทำให้มันหยุดมองผมทีเถอะ" ชินหลับตาพร้อมพูดด้วยเสียงราวกับจะร้องไห้
"ชิน นายไม่ต้องมาช่วยทำก็ได้นะ บอกเรามาก็ได้ว่าทำยังไง" เรียวปลอบ
"แต่......แต่ว่า.........................."
ปั๊ก!
เสียงมีดอีโต้กระทบกับเขียงดังขึ้นข้างหลังเรียวและชิน ตามมาด้วยเสียงทิ้งอะไรบางอย่างลงถุงขยะ
"โอเคมั้ย ชิน" ชูถามขึ้นพร้อมยกเจ้าปลาไร้หัวขึ้นมาให้ชินดู
ชินลืมตาขึ้น หันไปมองแล้วจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาพนมมือขึ้นขอโทษเจ้าปลาไร้หัว แล้วจึงพูดขึ้นว่า
"เริ่มกันดีกว่าเนอะ"
ชอนเริ่มขอดเกล็ด ลอกหนังปลา และแล่เนื้อปลา ออกมาอย่างช่ำชอง ไม่เข้ากับท่าทางที่เห็นปลาตัวนี้ครั้งแรกเลยสักนิด
"โห......." ชูตะลึงกับความคล่องแคล่วของชิน
"แล้วตอนแรกนายเป็นอะไรไปน่ะ" เรียวขึ้นถามอย่างสงสัย
"ก็......ถ้ามันมองผมอยู่แล้วจะรู้สึกไม่ดีน่ะ" ชินตอบพร้อมยิ้มแห้งๆ
ชินวางมือจากตัวปลาไปค้นอุปกรณ์ต่างๆที่เขาต้องการอันได้แก่ ตะแกรง และพวกเครื่องปรุง เครื่องเทศต่างๆ เสร็จเรียบร้อยจึงได้เวลาย่างปลากันเสียที
"ค่อยๆเอาซอสทาเวลาย่างจะได้อร่อยยิ่งขึ้น" ชินพูดขึ้นแล้วก็หันหน้าไปมองชูนิดๆ "เผื่ออยากจะทำกินเองนะชู"
"สมแล้วที่นายเกิดริมทะเล!" ชูพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจสุดๆ
"นายก็เกิดริมทะเลไม่ใช่เหรอ ชู"
".........อ๊ะ นั่นสิ........เอาเป็นว่าทะเลทางทิศเหนือ!"
หลังจากผ่านการย่างบนเตาไปสักพัก เจ้าเนื้อปลาบนเตาก็เริ่มส่งกลิ่นหอมกรุ่น
"เสร็จแล้วซิเนี่ย" เรียวถามขึ้น
"ก็งั้นล่ะนะ อ้อ ถ้ามีผักมาใส่ในจานด้วยจะดีมากเลยล่ะ" ชินตอบทั้งๆที่ยังมองอยู่ที่เตาเช่นเดิม
"อยู่ตรงอ่างนู้นไง ชั้นให้เซย์.....เอ๋......?" ชูหันไปทางอ่างน้ำที่ตัวเองชี้มาแต่ก็พบว่าผักทั้งกะละมังอันตรธานหายไปแล้ว
"ตะกี้ผมเห็น โทมะกับเซย์จิหุงข้าวอยู่น่ะ แล้วก็มีผักด้วย" ชินบอก
"เฮ้ย เซย์จิ นายจะเอาผักไป....."
"เฮ้ยยยยย"
"ไปเอาน้ำมาก่อน น้ำน่ะน้ำ!"
เสียงตะโกนทั้งสามเสียงที่ดังขึ้นมาแทบจะพร้อมๆ กัน และภายในนาทีนั้นเองเซย์จิก็โผล่เข้ามาครัว รองน้ำหนึ่งกะละมังกลับเข้าไปในบริเวณโต๊ะกินข้าว
ฟู่--------!!
เสียงอะไรสักอย่างเกิดขึ้นตามมาแถมยังเกิดไอน้ำลอยฟุ้งเต็มไปหมด
"นี่ทั้งสองคนคิดจะทำอะไรน่ะ หุงข้าวอยู่แน่เรอะ" เรียวต้องตะโกนออกไปเพราะทัศนะวิสัยในครัวไม่ค่อยดีนัก
"ก็หุงข้าวน่ะสิ" เป็นเสียงโทมะตอบกลับมา
"แล้วผักหายไปไหนหมดแล้ว หา เซย์จิ!" ชูยังคงสงสัยเรื่องผักต่อไป
"ใส่ไปหมดแล้วล่ะ" เซย์จิตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
".................ใส่เหรอ................?" เรียวกับชูหันมามองหน้ากันอย่างงงๆ
"คนซิ คนให้มันเข้ากันหน่อย" เสียงโทมะดังเข้ามาในห้องครัวอีกครั้ง
"จะใช้อะไรคนล่ะ มีดรึ" เสียงเซย์จิสวนกลับมาเกือบจะในทันที
"คนไปเหอะน่า" เสียงโทมะตอบกลับมาอย่างรำคาญ
หวือ-----------
เสียงพัดลมดูดอากาศดังขึ้น ไอน้ำก็ค่อยๆจางไปพอที่จะให้เห็นคนในครัวเห็นหน้ากันได้ ชินวางมือจากสวิตซ์ก็พูดกับเพื่อนๆอีกสองคนทั้งๆที่ยังไม่วางมือจากปลาบนเตา
"สองคนนั้นไม่ได้หุงข้าวธรรมดาๆแล้วล่ะมั้ง ออกไปดูหน่อยดีมั้ย"
"เดี๋ยวชั้นไปจัดการเอง" เรียวพูดอย่างแข็งขัน
พอเรียวเดินออกมาเขาก็เห็นภาพของการหุงที่ประหลาดที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา โทมะกำลังก้มมองลงไปในหม้อหุงข้าวที่เปิดฝาเอาไว้ ไอน้ำก็ลอยออกมาจากหม้อหุงข้าวอย่างช้าๆ ส่วนเซย์จิก็พยายามเอา'มีด'ทิ่มๆคนๆลงไปในหม้อ
'..................มันหุงข้าวหรือทำยาสั่งกันฟะ.....................' เรียวคิดในใจ หลังจากนั้นจึงพูดกับโทมะและเซย์จิว่า
"นี่พวกนายทำอะไรกันน่ะ....."
"หุงข้าวไง" โทมะเงยหน้าขึ้นมามองเรียว
"คนธรรมดาๆเค้าไม่หุงข้าวกันแบบนี้หรอกนะ!!" เรียวว้ากขึ้น "เซย์จิเลิกทำอย่างนั้นซะด้วยนะ เดี๋ยวหม้อมันก็พังกันพอดี!"
คำพูดของเรียวทำให้เซย์จิหยุดมือทันที เรียวจึงเดินเข้าไปที่หม้อหุงข้าวที่เปิดฝาไว้ ภายในหม้อนั้นมีข้าวและผักนานาชนิดลอยตุ๊บป่องปะปนกันอยู่
'.............เอาเถอะ ก็คงจะแปลกไปอีกแบบ' เรียวคิดพลางปิดฝาหม้อหุงข้าว
โทมะจึงยื่นหน้าเข้ามาถามว่า
"อ้าว ต้องปิดอีกเหรอ มันหุงเสร็จไปรอบนึงแล้วนะ"
เรียวสะดุดกึก หันไปมองหน้าโทมะ
"ถ้ามันหุงเสร็จแล้ว นายเติมน้ำเข้าไปอีกทำไมล่ะ"
"ก็........ตอนที่มันหุงเสร็จแล้วชั้นลืมใส่ผักน่ะสิ" โทมะตอบพลางยิ้มแห้งๆ
"...............เอาเถอะ งั้นวันนี้ก็ยินข้าวต้มไปก็แล้วกัน" เรียวถอนหายใจเฮือกใหญ่
สักพักชินเดินออกมาดูบ้างเพราะเห็นว่าไอน้ำหายไปหมดแล้ว
"เรียบร้อยดีมั้ย" ชินถามขึ้น
"ก็ในระดับนึงล่ะนะ" เรียวตอบด้วยอาการเหนื่อยใจ
"ปลาก็เสร็จแล้ว จะกินข้าวกันเลยมั้ย"
"ก็ดีนะรู้สึกเหนื่อยมาก"
"ok"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

หลังจาก เก็บเครื่องครัว จัดถ้วยชามและกับข้าวเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็มารวมกันที่โต๊ะ
"ทำไมข้าวมันเป็นอย่างนี้ล่ะเนี่ย" ชูทำหน้าตาไม่ค่อยไว้วางใจเมื่อเห็นชินตักข้าว(ต้มผัก)ใส่ชามมาให้
"ใส่น้ำเยอะไปหน่อยน่ะ" โทมะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ
"แถมยังใส่ผักลงไปอีกตะหาก" ชูหันไปมองเซย์จิด้วยสายตาไม่พอใจ
"ก็เป็นความคิดโทมะนี่" เซย์จิตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"เออๆ คมมันก็ผิดพลาดกันได้น่า" โทมะทำหน้าเซ็งๆ
"เอาน่าๆ อย่างน้อยมันก็ทานได้นะ" ชินปรามทั้งสามคน หลังจากที่ตักข้าวของตนเสร็จแล้ว
"ใช่มะๆๆ" โทมะได้ยินชินพูดจึงรู้สึกยืดขึ้นมาได้นึดนึง
"ยังไงก็ตาม กินข้าวกันเถอะนะ" เรียวพูดด้วยความอ่อนใจ
"ทานล่ะนะคร้-----าบ" ทุกคนพูดขึ้นพร้อมๆกัน แล้วก็จัดการอาหารตรงหน้าตามแบบของแต่ละคน

"ชิน.....เป็นอะไรอีกรึเปล่าเนี่ย" ชูถามเมื่อสังเกตเห็นว่าชินไม่ค่อยทานอะไรสักเท่าไหร่
"เปล่าหรอก ผมแค่รู้สึกว่าวันนี้ผมทำให้ทุกคนลำบากใหญ่เลย" ชินพูดขึ้นอ่อยๆ
"นายไม่ได้เป็นคนทำซะหน่อย โทมะกะเซย์จิตะหากเล่า" ชูพูด
"ถ้าผมไม่ได้มีเรื่องกับปลานั่นก็คง...."
"ชิน อย่าพูดอย่างนั้น่า วุ่นวายแค่นี้เรื่องเล็ก ถือว่ามีเรื่องตื่นเต้นในชีวิตก็แล้วกัน" เรียวบอกพลางยิ้ม
"ใช่แล้ว พวกเราทำให้นายวุ่นวายกว่าตั้งเยอะ" ชูบอกไปบ้าง
"อือ ถ้าไม่มีชินเนี่ยก็คงไม่มีกับข้าวอร่อยๆกิน แล้วบ้านก็คงไม่สะอาดเนี้ยบขนาดนี้หรอก" เซย์จิเสริม
"ชินเป็น 'แม่บ้าน' ยอดเยี่ยมที่หนึ่งเลยล่ะ" โทมะพูดไปบ้าง
"...................." ทุกคนหันไปมองโทมะ
"อ้าว.......ไม่เห็นด้วยกันหรอกเหรอ" โทมะถามหน้าซื่อ
"อืม..............." เซย์จิทำหน้าครุ่นคิด
"มันก็จริงหรอกน้า อืมๆ" ชูพึมพัม
".........นั่นสินะ" เรียวก็เป็นไปกะเค้าด้วย
"ไม่ต้องเห็นด้วยกันจะได้มั้ยล่ะ!" ชินเริ่มโวยวายขึ้น
หลังจากที่ชินพูดโทมะก็เริ่มหัวเราะออกมาเบาๆ จนทั้งสี่คนหัวเราะกันหมด ชินก็เลยพลอยรู้สึกขำขึ้นมานิดๆ
"จะนับว่านั่นเป็นคำชมก็แล้วกันนะ" ชินพูดพลางยิ้มให้ทุกๆคน
"กินกันต่อเลยดีกว่าเน้อ ถ้านายไม่อยากกินอีกคราวนี้ชั้นจะเหมาของนายให้เรียบเลย" ชูพูดพลางคีบเนื้อปลาขึ้นมาชิ้นใหญ่
"ได้ไง ผมก็ต้องกินเหมือนกันนะ" ชินร้องขึ้น
เสียงเอะอะโวยวาย หัวร่อต่อกระซิก ดังออกมาจากโต๊ะกินข้าวเป็นระยะๆ
ถึงจะเสียงดังวุ่นวายไปบ้าง มีอะไรแปลกๆอยู่บ้าง แต่ก็ได้นั่งอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าทุกคน
อาหารมื้อนี้มันก็ไม่เลวนักหรอกนะ จริงมั้ย?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

แถมท้าย

"นี่ โทมะ เซย์จิด้วย ผมซื้อหนังสือมาให้น่ะ" ชินร้องเรียกทั้งสองคน
"อะไร ไหนๆ" โทมะทำท่าทางสนอกสนใจ
"นี่ครับ" ชินหยิบหนังสือออกมาจากห่อ เซย์จิรับมาแล้วทั้งสองก็มองหน้าปก
'How To Cooking for Idiot'
"รู้สึกเหมือนโดนหนังสือหลอกด่าอยู่ยังไงก็ไม่รู้สิ" โทมะบอก
"........อือ"