บล็อกบ้าๆของนังโซ~

เขียนฟิคนี้กะว่าให้คนที่ไม่ได้ฟังดราม่าก็อ่านรู้เรื่อง
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะอ่านรู้เรื่องจริงมั้ย ^ ^''
อยากให้ลองอ่านกันดูนะ >.<
แล้วก็ วายนิดหน่อย ใครไม่ชอบก็อย่าอ่านเลยนะ

แอบมีรูปประกอบฟิค


Usefulness of the useless
Are you Alice? Fan Fiction

March Hare & White Rabbit

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

"ดินแดนมหัศจรรย์"
ทุกคนอาจจะเคยได้ยินชื่อนี้กันมาบ้างสินะครับ
ดินแดนประหลาดที่สาวน้อยผู้วิ่งไล่ตามกระต่ายขาวตกลงมา และได้พานพบกับผู้คนมากมายที่อาศัยอยู่ที่นั้น
ผมเป็นคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในดินแดนนั้นครับ เพียงแต่ว่าดินแดนมหัศจรรย์ที่ผมอาศัยอยู่ตอนนี้
อาจจะแตกต่างจากดินแดนมหัศจรรย์ที่ทุกคนรู้จักกันอยู่สักหน่อยล่ะมั้งครับ


'.........เอ แบบนี้ดีแล้วรึเปล่าน้า.....' ผมคิดในใจ พลางปล่อยมือออกจากดอกกุหลาบในแจกัน แล้วเดินถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อดูความเรียบร้อย
'หรือจะใส่ดอกกุหลาบเพิ่มอีกสักดอกดี......แต่ว่ามันจะรกไปรึเปล่านะ' ขณะที่ผมยังไม่แน่ใจว่าจะจัดแบบไหนดี เสียงที่ผมคุ้นเคยก็ดังมาจากข้างหลัง
"นายทำอะไรอยู่น่ะ"
แน่นอนว่าไม่ใช่เสียงใครที่ไหนเป็นเสียงของกระต่ายขาวผู้เป็นเจ้าของบ้าน และเป็นเพื่อนของผม แต่ผมคิดว่าชื่อ "กระต่ายขาว" มันยาวแล้วก็ฟังดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ ผมเลยเรียกเขาว่าชิโระจัง [ชิโระ = สีขาว] ถึงเจ้าตัวจะทำหน้าเอือมระอาในช่วงแรก ๆ แต่เขาก็ยอมให้ผมเรียบแบบนั้นนะ
ผมหันกลับไปยิ้มกว้าง และตอบคำถามนั้นอย่างร่าเริงว่า
"จัดแจกันดอกไม้ให้ชิโระจังไงล่ะ!"
"เหรอ" ชิโระจังตอบกลับมาแบบไม่ใส่ใจนัก
"แบบนี้ดีรึยัง ชิโระจัง" ผมถามพลางก้าวหลบให้ชิโระจังมองเห็นแจกัน
"อืม ก็ดีแล้วล่ะ" ชิโระจังตอบกลับมาหลังจากมองแจกันไม่ถึง 5 วินาที ก่อนจะอ้าปากพูดต่อว่า
"แล้ว......ทำไมดอกไม้มันเหลือเยอะขนาดนั้นล่ะ..." ชิโระจังมองกุหลาบอีกกองโตที่ยังไม่ได้จัดใส่แจกันอย่างสงสัยปนเหนื่อยหน่าย
"ก็เอาไว้จัดแจกันตรงโต๊ะนั้นด้วยไง แล้วก็แจกันที่อยู่แถว ๆ ประตูด้วย สุดท้ายก็แจกันที่อยู่ในห้องนอนของชิโระจังด้วยยังไงล่ะ" ผมตอบยิ้ม ๆ
"ไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอก ยุ่งยากจะตาย แค่อันนี้ก็พอแล้ว" ชิโระจังพูดปราม
"อ้าว แต่แจกันบ้านชิโระจังมีเยอะนี่หน่า มีแต่แจกันดอกไม้มันก็ดูเหงา ๆ ออก อีกอย่างบ้านนี้จะได้มีสีสันขึ้นอีกนิดไง" ผมพยายามเกลี้ยกล่อมให้ชิโระจังยอมจัดดอกไม้ที่เหลือต่อ
"เดี๋ยวมันก็เหี่ยวแล้ว ก็ต้องหามาเปลี่ยนอีก เปลืองแรงเปล่า ๆ ไม่ต้องหรอก" ชิโระจังยังคงห้ามผมอยู่ดี
"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะผมก็ว่างอยู่แล้วนี่หน่า" ผมตอบกลับไปยิ้ม ๆ
ในที่สุดชิโระจังก็ยอมแพ้ เขาถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ามาพูดกับผมว่า
"นายเนี่ย ชอบทำแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่เรื่อยเลยนะ" ถึงชิโระจังจะยังมีสีหน้าอืมระอาอยู่ แต่ผมก็สังเกตเห็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากของเขา
"อือ ยังไงซะผมก็เป็นพวกไม่มีประโยชน์อยู่แล้วนี่หน่า" ผมตอบรับกับสิ่งที่ชิโระจังพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
ชิโระจังสะดุดกึกกับคำพูดของผม แล้วหันมามองผมด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย
"นี่ นาย........"


ผมเกลียดตัวเองที่ไม่มีประโยชน์ที่สุด.......
ในดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้ ผู้อาศัยอยู่ที่นี่ทุกคนต้องเข้าร่วมในเกมฆ่ากระต่ายขาว
ทุกคนต้องมีความสามารถ และ กฎที่ต้องปฏิบัติตาม
ทุกคน ยกเว้นผม........
ตั้งแต่เข้ามาที่นี่และได้รับชื่อ "กระต่ายป่ามีนา" ผมไม่เคยมีความสามารถหรือกฎอะไรเลย จนวันหนึ่งผมเข้าไปพูดกับชิโระจังว่าผมก็อยากมีความสามารถบางอย่างเหมือนกัน อยากเป็นประโยชน์กับชิโระจังที่ให้ผมมาอยู่ด้วย อยากจะช่วยชิโระจังที่เป็นเพื่อนของผม แต่สุดท้ายความสามารถที่ผมได้รับจากชิโระจังก็คือ
"ถ้าผมแพ้เกมนี้ล่ะก็ ผมจะให้ความสามารถของผมกับนายก็แล้วกัน"
ตอนนั้นผมไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น นอกจากยิ้มให้ชิโระจัง ทั้งที่ผมไม่ได้ดีใจเลยสักนิด เพราะไม่ว่าใครก็รู้ว่าเกมนี้จะจบลงเมื่อชิโระจัง......กระต่ายขาวตายนั่นเอง
ท้ายที่สุด ถึงชิโระจังจะให้ความสามารถกับผมมา ผมก็ยังเป็นคนที่ไม่มีประโยชน์อยู่เช่นเดิมนั่นเอง
ดูจากท่าทางของชิโระจังตอนนี้ เขาเองก็คงรู้ว่าผมเกลียดตัวเองแค่ไหน
แต่ตอนนี้.........


"แต่ไม่มีประโยชน์ก็ดีเหมือนกันน้า เพราะได้มาอยู่บ้านเดียวกับชิโระจังนี่หน่า" ผมพูดตอบชิโระจังไปตามความรู้สึกที่มีอยู่ตอนนี้จริง ๆ
หลังจากให้ความสามารถที่ไม่มีประโยชน์กับผมมาแล้ว ชิโระจังก็ชวนให้ผมไปอยู่ที่บ้านด้วยกัน บอกว่ายังไงตัวผมเองก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ตั้นแต่ตอนนั้นมาผมก็ได้มาอยู่กับชิโระจัง ถ้าผมไม่ได้เป็นคนที่ไม่มีประโยชน์ล่ะก็ คงไม่ได้มาอยู่กับชิโระจังแบบนี้แน่ ๆ พอคิดได้แบบนั้นแล้ว ผมก็เริ่มรู้สึกดีใจที่ไม่มีประโยชน์ขึ้นมา
"งั้น เดี๋ยวผมไปจัดแจกันตรงนั้นก่อนนะ" ผมเปลี่ยนเรื่องพูด
"อือ ตามสบายเถอะ" ชิโระจังตอบเนือย ๆ
ผมจึงหยิบดอกกุหลาบสามสี่ดอกไปที่แจกันข้างหน้าต่าง แล้วเริ่มลงมือจัดแจกันอีกใบทันที
ชิโระจังคงเดินไปนั่งที่เก้าอี้โต๊ะกินข้าวล่ะมั้ง  ผมเองก็สนใจกับแจกันอีกใบอยู่เลยไม่ได้หันไปมอง
แล้วชิโระจังก็ถามขึ้นมา หลังจากที่ผมก้มขึ้นก้มลงที่แจกันอยู่สักพักว่า
"ก็มีแค่ดอกกุหลาบแล้วมันจะต้องจัดอะไรขนาดนั้นด้วยเหรอ"
"ต้องจัดสิ ให้ดอกใหญ่ ๆ เด่นอยู่ข้างบน แล้วก็เอาดอกเล็ก ๆ มาไว้ด้านข้าง แบบนี้! เป็นยังไงบ้าง ชิโระจัง" ผมตอบสั้น ๆ พร้อมยิงคำถามกลับไป ก็ก็หลบออกมาให้ชิโระจังมองเห็นแจกันที่เพิ่งจัดเสร็จ
คราวนี้ชิโระจังมองแจกันใบนั้นสักพัก แล้วก็ก้มไปมองดอกกุหลาบที่กองอยู่บนโต๊ะ แล้วชิโระจังก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เลือกดอกกุหลาบจากกองมาสองสามดอก และเดินมาที่ที่ผมยืนอยู่ เขานำดอกกุหลาบที่อยู่ในมือมาเทียบขนาดกับดอกที่อยู่ในแจกัน
"อันนี้อาจจะดีกว่ามั้ง" ชิโระจังพูดเบา ๆ พร้อมทั้งดึงดอกกุหลาบดอกหนึ่งออกจากแจกัน แล้วนำดอกที่เล็กกว่าใส่ลงไปแทน แต่หลังจากใส่ดอกกุหลาบดอกนั้นลงไปแทนแล้ว ชิโระจังก็พูดขึ้นมาเองว่า "แต่ก็ดูไม่ต่างกันเท่าไหร่น่ะนะ....."
"ไม่หรอก ชิโระจัง ดอกนี้ดูขนาดใกล้เคียงกับดอกอื่นมากกว่านะ" ผมยิ้มให้ชิโระจัง
"ไม่ต้องพยายามขนาดนั้นก็ได้" ชิโระจังหันมาบอก แล้วพูดต่อไปว่า "ถ้ามีดอกอื่นอยู่ด้วยก็คงดูดีกว่านี้มั้ง"
"ช่วยไม่ได้นี่หน่า ที่สวนขององค์ราชินีมีแต่ดอกกุหลาบนี่หน่า" ผมบอกไป
"นั่นสินะ.....ว่าแต่"ชิโระจังทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก แล้วหันมาพูดกับผมด้วยสีหน้าเครียด
"อยู่ ๆ ไปเอากุหลาบมาจากสวนของราชินีเยอะขนาดนี้ เกิดเขารู้เข้า ไม่ถูกสั่งตัดหัวพอดีเรอะ"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่ได้จู่ ๆ ไปเอามาซะหน่อย ขอดี ๆ แล้วก็ทำงานแลกมาตะหากล่ะ" ผมตอบ
"งั้นก็ดีไป" ชิโระจังพูด สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วก็นำดอกกุหลาบกลับไปวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม บนสนทนาเหมือนจะจบลงตรงนั้น แต่ชิโระจังก็พูดต่อว่า
"นึกว่าราชินีคนนั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายคนอื่นล่วงล้ำเข้าไปในฮาเร็มส่วนตัวแล้วซะอีก" พูดจบชิโระจังก็ทำท่าเหมือนยิ้มเยาะเล็ก ๆ
"เพราะผมไม่มีอันตรายมั้งครับ ยังไงผมก็ทำอะไรราชินีไม่ได้นี่หน่า ก็ผมไม่มีประโยชน์อะไรกับเกมนี่หน่า อ๊ะ แต่ว่า...." ผมกำลังจะพูดเล่าว่าไปทำอะไรแลกกับดอกกุหลาบเหล่านี้มา แต่พอผมหันไปมองชิโระจัง เขากำลังมองผมด้วยสีหน้าแปลกใจ และเป็นกังวลนิดหน่อย ทำให้ผมหยุดพูดไป
"วันนี้นายแปลก ๆ ไปรึเปล่าน่ะ" ชิโระจังถามขึ้นมา
"ก็เปล่านี่ ไม่มีอะไรซะหน่อย" ผมตอบพลางยิ้มให้ชิโระจังเช่นเดิม
"แต่ปรกติ นายเกลียดจะตายไปไม่ใช่เหรอ ที่นายไม่มีประโยชน์น่ะ แต่วันนี้ยอมรับซะหน้าชื่นตาบานเลย" ชิโระจังพูด
"นั่นสินะ แต่ตะกี้ผมก็พูดไปแล้วนี่หน่า ว่า 'ไม่มีประโยชน์ก็ดีเหมือนกันน้า' " ผมพูดไปผลางก็เดินกลับไปที่โต๊ะที่วางดอกกุหลาบที่เหลือเอาไว้  พร้อมกับเลือกดอกกุหลาบจะเอาไปจัดแจกันอีกใบต่อ แต่ผมก็ยังรู้สึกว่าชิโระจังยังคงมองผมอยู่ คงยังมีสีหน้าเหมือนเดิมอยู่ล่ะมั้ง ผมเลยหันไปมองเขาแล้วก็พูดต่อไปว่า "เอาเป็นว่าตอนนี้ ผมเปลี่ยนความคิดแล้วก็แล้วกัน"
ชิโระจังทำหน้างง ๆ ไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มขึ้นมานิดนึงแล้วพูดว่า
"เจ้าบ้า น่าจะคิดแบบนั้นได้ตั้งนานแล้ว วันนั้นจะได้ไม่ต้องมา.." ชิโระจังหยุดพูดไปนิดนึงก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากำเอาไว้แถว ๆ คาง แล้วแอบพูดเลียนเสียงของผมว่า "ชิโระจัง ผมเองก็อยากมีความสามารถอะไรเหมือนกันนะ ให้ผมด้วยสิ" ระหว่างที่พูดไปก็ขยับตัวดุ๊กดิ๊กไปด้วย
"เอ๋! ผมไม่ได้ทำท่าแบบนั้นซะหน่อยนะ!" ผมโวยวายขึ้นมา ถึงเนื้อความจะใช่ แต่ท่าทางไม่ใช่เลยสักนิด แต่ทั้ง ๆ ที่แน่ใจว่าตอนนั้นผมไม่ได้ทำท่าทางแบบนั้นแน่นอน ผมก็อดรู้สึกหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ อาจเพราะเพิ่งเคยเห็นชิโระจังทำท่าแปลก ๆ แบบนั้นก็ได้มั้ง
"งั้นเหรอ" ชิโระจังทำท่าทางไม่เชื่อ
"ไม่ได้ทำจริง ๆ นะครับ" ผมเถียงเสียงแข็ง จนทำให้ชิโระจังหลุดขำออกมา
"ก็ไม่ได้ทำน่ะสิเจ้าบ้า ก็แค่แกล้งนายเล่นเอง" พูดจบชิโระจังก็ยังไม่เลิกขำ จะว่าไปก็ไม่ได้เห็นชิโระจังหัวเราะมานานแค่ไหนแล้วนะ พอได้เห็นสีหน้าที่ผ่อนคลายแบบนั้นของชิโระจัง ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ผมเลิกเลือกดอกกุหลาบ แล้วหันไปทางที่ชิโระจังยืนอยู่
"วันนี้ผมดีใจจังเลย"
ชิโระจังเงยหน้าขึ้นมามองผม แล้วถามว่า "เรื่องอะไรล่ะ"
"วันนี้ได้เห็นชิโระจังหัวเราะอย่างมีความสุขด้วย" ผมพูดแล้วยิ้มกว้างให้ชิโระจัง พอชิโระจังได้ยินอย่างนั้นแล้ว เขาก็ปั้นหน้าไม่ถูก แต่ผมก็พูดต่อไปว่า
"แล้วก็ วันนี้ชิโระจังเป็นห่วงผมด้วยล่ะ"
ชิโระจังเหมือนจะอายไปนิดนึง แต่สุดท้ายเขาก็กลับมาทำหน้าตามปกติ แล้วก็พูดกับผมว่า
"แหงสิ ก็นายมันทำอะไรเองไม่ได้นี่หน่า" ชิโระจังตอบกลับมา
แล้วเขาก็พูดต่อว่า "แล้ววันนี้คุณคนไม่มีประโยชน์ อยากจะกินอะไรเป็นอาหารกลางวันล่ะ ฮึ"
คำพูดของชิโระจังทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ว่านี่ใกล้จะได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว ผมหยุดคิดนิดนึงก่อนจะตอบชิโระจังไปว่า
"อะไรก็ได้นั่นแหละ อาหารที่ชิโระจังทำอร่อยทุกอย่างเลยนี่หน่า" ผมพูดอย่างร่าเริง
"นายนี่ไม่มีประโยชน์จริง ๆ เลยน้า แค่จะช่วยเลือกเมนูยังทำไม่ได้เลยรึไง" ชิโระจังยิ้มเยาะ
"อือ ก็ผมถนัดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่องนี่หน่า" ผมยิ้มรับ
"เอาเถอะ รีบจัดแจกันให้เสร็จก่อนจะกินข้าวแล้วกัน" ชิโระจังพูดจบก็หันเดินออกไปจากห้อง
"อือ" ผมตอบรับ พลางกลับไปเลือกดอกกุหลาบอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่จะเลือกสักดอก ผมก็ได้ยินเสียงของชิโระจัง
"กระต่ายป่ามีนา...."
ผมสะดุ้งเฮือก ถึงจะรู้ว่านั่นไม่ใช่ชื่อจริง ๆ ของผม ถึงผมจะรู้ว่าชื่อจริง ๆ ของผมก่อนจะมาอยู่ที่ดินแดนแห่งนี้คืออะไรก็ตาม ผมก็หันไปตามเสียงเรียกนั้นอย่างตกใจระคนดีใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ชิโระจังเรียกชื่อของผม ชื่อของผมที่ชิโระจังเป็นคนตั้งให้เอง
"ขอบคุณนะ พยายามเข้าล่ะ" ชิโระจังพูด รอยยิ้มของชิโระจังหลังจากที่พูดจบนั้น ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น แล้วก็ดีใจเอามาก ๆ ผมรู้สึกเหมือนว่าหน้าของตัวเองต้องแดงขึ้นมาแน่ ๆ เลย เพราะเพิ่งเคยเห็นรอยยิ้มของชิโระจังแบบนั้นเป็นครั้งแรก
"อือ!! ผมจะจัดแจกันให้สวยที่สุดเลย แล้วก็จะทำความสะอาดบ้านของชิโระจังให้สะอาดเอี่ยมเลยล่ะ!!" ผมพูดออกไปด้วยความดีใจอย่างที่สุด
"จะบ้าเหรอ ทำงั้นก็ไม่ได้กินข้าวกันพอดีสิ" ชิโระจังปรามผมตามปกติ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป...


ถึงจะไม่มีประโยชน์ก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้าได้อยู่กับชิโระจังแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ล่ะก็...
ถึงจะทำได้แต่เรื่องไม่เป็นเรื่องก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้าได้เห็นสีหน้าที่อ่อนโยนของชิโระจังแบบนั้นล่ะก็...
ขอแค่ให้ได้อยู่กับชิโระจังไปจนถึงที่สุดก็พอ
ก็ชิโระจังเป็นเพื่อนที่สำคัญของผมนี่หน่า!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Talk สักหน่อยเถอะ

ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เราบอกว่าพีคคู่แมวกินกระต่ายแท้ ๆ แต่เป็นฟิคคู่นี้ไปซะได้
ต้องโทษตอนที่วันนึงไปหาแฟนอาร์ทเรื่องอามัตทสึกิอยู่แล้วดันไปเจอฟิคเรื่องนี้แทน
เราเลยเลยหยวน ๆ เพราะคนพากย์คนเดียวกันทั้งสองคน (เอางั้นเลยเรอะ)
พออ่านจบแล้วก็เลยอยากลองแต่งดูมั่ง เพราะมิตสึกิ(กระต่ายป่ามีนา)น่ารักมากกกกกกกกก ในฟิคที่อ่านวัน ๆ เอาแต่พูดว่า ชอบชิโระจัง >w แล้วก็เลยกลับไปฟังดราม่าเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ มิตลึกิน่ารัก จุนๆน่ารัก(อ๊ะ)
แต่สุดท้ายสำหรับคู่นี้เราก็ทำใจเขียนว่าเป็น มิตสึกิxกระต่ายขาวไม่ได้เพราะ มิตสึกิน่ารักเกินไป
ถ้าเทียบกับอีกคู่จะเขียนให้เป็นแมวเชไชxกระต่ายขาว ได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ(มั้ง)
ไว้คราวหน้าจะแต่งอีกคู่นึงมั่ง ถ้าสามารถทำให้พล็อตมันลงตัวได้สักทีนะ ^ ^''
ติชมได้ตามสะดวกค่า~

สุดท้ายนี้ รักน้องกระต่ายขาว รับมิตสึกิจังนะค้า XD
อ๊ะ แต่ยังไงเราก็ชอบน้องกระต่ายขาวที่สุดอยู่ดีนะ X)


ปล. เพิ่งเห็นว่าเอนทรีที่ 300 พอดีเลย ^ ^