บล็อกบ้าๆของนังโซ~

คำเตือน
มีวายอยู่พอประมาณ  เรียวxชินค่ะ
แต่ตรงแถมก็แอบมีคู่อื่นด้วยนะ (ฮา)

Birthday Present
Yoroiden Samurai Trooper Fan Fiction
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

'.......................แย่แล้ว...........'
กลางห้องกินข้าวที่ตอนนี้มีอาหารจำนวนมากตั้งอยู่ เด็กหนุ่มผมดำนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง หลุดเข้าไปในห้วงความคิดของตัวเอง
'.................ทำยังไงดีล่ะ..............................'
เด็กหนุ่มที่กำลังกลุ้มใจถอนหายใจอย่างไม่รู้ตัว และไม่ได้รู้สึกว่ามีคนๆหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆ
"เรียว เป็นอะไรไปรึเปล่า"
เด็กหนุ่มอีกเข้ามาทักด้วยความเป็นห่วง
"อะ เอ่อ เปล่า ไม่มีอะไร"
เด็กหนุ่มที่ชื่อเรียวซึ่งเพิ่งหลุดออกจากห้วงความคิดของตน ตอบกลับไปอย่างเลิ่กลัก
"แต่สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ" เด็กหนุ่มอีกคนก็ยังไม่วายเป็นห่วงสีหน้าแปลกๆของเพื่อน
"ไม่เป็นไรจริงๆ ไม่ต้องเป็นห่วงชั้นหรอกนะ ชิน"
เรียวตัดสินใจหันไปยิ้มกว้างให้เพื่อนของตน
"งั้นก็ดีแล้วล่ะ" ชินมีสีหน้าผ่อนคลายมากขึ้น พลางวานจานที่มีเค้กชิ้นโตลงตรงหน้าเรียว พร้อมทั้งส่งยิ้มให้อย่างเช่นเคย
"ทานให้เยอะๆเลยนะ"

"เอ่อ..........เค้กมันไม่ ชิ้นใหญ่ไปหน่อยเหรอ" เรียวรู้สึกตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นขนาดของเค้กที่อยู่ตรงหน้า
"ถ้ากินไม่หมดก็มาให้ทางนี้ช่วยก็ได้น้า~" เสียงของเด็กหนุ่มผมน้ำเงินชื่อโทมะ ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะดังขึ้นมา
"ช่าย เรื่องนี้เชื่อมือท่านชูคนนี้ได้เลย" เด็กหนุ่มผมน้ำเงินอีกคนที่ประกาศนามขึ้นมาว่าชู พูดขึ้น พลางเอื้อมตัวข้ามโต๊ะมาพร้อมส้อมในมือ
แต่ชินก็ไหวตัวทัน หยิบจานเค้กของเรียวหลบการโจมตีของชูไว้ได้ พลางหันไปพูดกับชูว่า
"ไม่ได้ ส่วนนี้ของเรี........"
แต่ยังไม่ทันจะหันไปพูดกับชูได้จบประโยค ชินก็ต้องเอาจานเค้กหลบการโจมตีของโทมะอีกคน
"พวกนายสองคนน่ะ พอซะทีได้มั้ย"ชินพูดอย่างเหลืออด
"จะว่าไป พวกนายน่ะ ไม่ได้กินไปแล้วครึ่งก้อนหรอกเหรอ" เด็กหนุ่มที่มีผมทองปิดดวงตาข้างขวาอยู่ชื่อเซย์จิ พูดขึ้นอย่างเรียบๆ
"ปรกติชูก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วนี่นะ แต่ไม่คิดว่าวันนี้โทมะจะเป็นไปด้วย" เด็กสาวผมน้ำตาลยางถึงกลางหลัง ชื่อนาสตี้เอ่ยขึ้นพลางอมยิ้ม
"ก็เค้กของชินอร่อยนี่หน่า!" ชูกล่าวขึ้นอย่างภาคภูมิใจราวกับทำเอง
"ใช่!" โทมะก็ทำหน้าขึงขังขึ้นมาเช่นกัน
"พอเป็นเรื่องของกินขึ้นมา อัจฉริยะก็กลายเป็นไอ้บ้าได้ขึ้นมาเหมือนกันนะ" เซย์จิแซวขึ้นเล็กๆ
"ถ้ามันอร่อยขนาดนี่ชินทำล่ะก็นะ" โทมะหันมาตอบแบบไม่อาย
"งั้นวันหลังจะทำให้กินจนท้องแตกตายไปเลย" ชินตอบตอบกลับไปแบบประชด
"ได้เลย!" โทมะตอบรับคำท้า
"อย่าลืมซะล่ะ" ชูก็ตอบกลับไปพลางยิ้มกริ่ม
"พวกนายเนี่ยน้า........" ชินพึมพัมพลางถอนหายใจกับความตะกละเกินพอดีของเพื่อนทั้งสองคน

"ว่าแต่ ชิน"เรียวที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้น เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนที่ยังคงยืนอยู่ข้างๆ
"อะไรเหรอ อ๊ะ ขอโทษ ถือไว้ซะตั้งนาน" ชินนึกขึ้นได้ เลยวางจานเค้กลงตรงหน้าเรียวเช่นเดิม
"ขอบคุณ แต่ วันนี้วันเกิดชินไม่ใช่เหรอ ทำไมยังทำเค้กเองอีกล่ะ" เรียวถามขึ้นอย่างซื่อๆ
"ชินน่ะ ยังไงก็จะทำน่ะสิ อุตสาห์จะโทรไปสั่งเค้กแล้วก็ยังห้ามไว้อีก" นาสตี้พูดขึ้นบ้าง
"ก็ไม่รู้สิ แต่ทำเองก็รู้สึกดีออกนะ" ชินพูดยิ้มๆ
เรียวเริ่มใช้ส้อมตัดเค้กออกมาคำเล็กๆ แล้วกินเข้าไป รสชาติอร่อยดังคาด แป้งก็นุ่มๆดี
ถึงเรียวจะไม่ค่อยได้กินเค้กมากนักก็รู้สึกได้ว่าชิ้นที่อยู่ตรงหน้าตัวเองเป็นชิ้นที่อร่อยมากทีเดียว
"เป็นยังไงบ้าง" คนทำถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นนิดหน่อย
"อร่อยมากเลย" เรียวตอบ
"ดีแล้วล่ะ งั้นก็ทานให้หมดเลยนะ" ชินพูดด้วยท่าทางดีใจ ก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตัวเอง
"งั้นก็ทานกันต่อเลยนะ" นาสตี้พูดขึ้น หลังจากสงครามเค้ก(?)สงบลง

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

หลังจากทานอาหารอย่างอื่นไปได้สักพักใหญ่ๆ เซย์จิก็พูดขึ้นมาว่า
"ได้เวลาแล้วล่ะมั้ง"
"นั่นสินะ" นาสตี้พูดขึ้นบ้าง แล้วก็ลุกขึ้นหันไปพูดกับชินว่า
"หลับตาไว้ก่อนนะ ชิน"
"หลับตาปี้เลยนะ" ชูพูดเสริม
"ห้ามแอบดูก่อนล่ะ" โทมะพูดให้อีก
"เดี๋ยวบอกให้ลืมตาแล้วค่อยลืมนะ" เรียวบอก
ชินหลับตาลงอย่างว่าง่าย แล้วนาสตี้ก็เริ่มส่งสัญญาณให้แต่ละคนทำตามที่ตกลังกันไว้ก่อนหน้านี้
เสียงในห้องกินข้าวค่อยๆเบาลง จนเหมือนไม่มีใครอยู่ในห้องนั้นอีก
ชินพยายามเงี่ยหูฟังว่ามีเสียงการกระทำอะไรของใครบ้างรึเปล่า 
เขายังได้ยินเสียงเดินเบาๆของคนนั้นทีคนนี้ที เสียงกระซิบไกลๆของใครสักคน
ฟังๆไปชินก็อดยิ้มไม่ได้ว่า เพื่อนๆของเขาจะมีอะไรมาทำให้เขาตกใจได้
แล้วไฟในห้องก็ดับลง พร้อมๆกับที่มีไฟดวงเล็กๆหลายดวงสว่างขึ้นแทน
"ลืมตาได้แล้วล่ะ" นาสตี้พูดขึ้น
พอชินลืมตาขึ้น ก็เห็นว่าข้างหน้าของตนมีคุ๊กกี้ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กวางอยู่ตรงหน้า ปักเทียนเล่มหนึ่งเอาไว้
เพื่อนๆที่ยืนอยู่ข้างๆต่างคนต่างถือไฟเย็นไว้ในมือ พลางร้องเพลงให้กับเขา

"Happy Birth Day to You~ Happy Birth Day to You~
Happy Birth Day to You~ Our Dearset Shin~
Happy Birth Day to You~"

ชินอดขำไม่ได้กับเสียงร้องตะกุกตะกักที่ปนเข้ามาของเรียว และเสียงร้องเต็มเสียงแบบผิดๆถูกๆของชู
ปิดไฟแล้วไม่ให้ดูเนื้อแบบนี้อาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีก็ได้ แต่คิดดูอีกที ถึงจะดูเนื้อสองคนนี้ก็ยังอาจจะร้องผิดอยู่ก็ได้ล่ะมั้ง
พอทุกคนร้องจบก็ส่งเสียงบอกให้ชินเป่าเทียนได้ เมื่อเทียนดับลงใครสักคนก็เดินไปเปิดไฟขึ้นมาเหมือนเดิม
"สุขสันต์วันเกิดนะ ชิน!!!" ทุกคนยกเว้นเจ้าตัวพูดขึ้นมาอย่างร่าเริง
"ขอบคุณทุกคนมากเลยนะ" ชินกล่าวขึ้นและยิ้มอย่างเขินๆ
"กินเลยๆ" ชูเชียร์
"ทานล่ะนะครับ" ชินพูดขึ้นก่อนจะเอาเทียนที่ปักเอาไว้ด้วยครีมออกแล้ว ก็กัดเข้าไปคำหนึ่ง
"อืมมมมมม คุ้กกี้คอนเฟลกเหรอ คราวหน้าก็ลองทำดูบ้างดีมั้ยนะ" ชินกล่าวลอยๆ
"วันเกิดตัวเองแท้ๆยังจะห่วงเรื่องนั้นอีกเหรอ" เซย์จิหยอก
"ก็ ติดเป็นนิสัยไปแล้วมั้ง" ชินยิ้มๆ พลางหันไปมองจอมตะกละทั้งสองหน่อ
"ยังไงทำอะไรออกมาก็มีคนกินอยู่แล้วนี่นะ ใช่มั้ย?"
"ช่ายยยย" ชูตอบรับอย่างมั่นใจตามเคย
"ต้องขอบคุณพวกเราด้วยนะ" โทมะก็ไม่น้อยหน้าเช่นกัน
"เอาเถอะๆ งั้นพวกเราเอาของขวัญมาให้ชินเลยดีกว่า" นาสตี้ตัดบท
พอได้ยินคำว่าของขวัญเรียวถึงกับหน้าเสียขึ้นมาเลยทีเดียว

"อ๊ะ ชั้นขอให้ก่อนนะ รอแป็ปนึง" ชูเสนอตัว กอ่นจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวแล้วออกมาพร้อมกับถาดที่มีฝาครอบอันหนึ่งมาวางตรงหน้าชิน
"ทาด้า~"ชูทำเสียงประกอบ พร้อมกับเปิดฝาออก
"ซุปเยื่อไผ่เห็ดหอม ตำรับลับที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นของที่ร้านชั้นเอง!"
"เห น่ากินจังเลย ขอบคุณนะ" ชินพูดขึ้น
"ชั้นไปเอาเครื่องปรุงมาจากที่ร้านเชียวนะ กินเลยๆ" ชูคะยั้นคะยอ
"แต่เจออาหารเยอะๆเข้าไปชักจะกินไม่ลงซะแล้วสิ จริงๆนายน่าจะเอาออกมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้นะ" ชินบอกไป
"ก็ใครก็ไม่รู้ไม่ยอมออกจากห้องครัวซะที ถ้าเห็นก่อนก็ไม่ตื่นเต้นพอดี จะไปแอบต้มที่อื่นก็ไม่ได้" ชูตอบด้วยน้ำเสียงงอนๆ
"อ๊ะ ขอโทษๆ งั้นปีหน้าจะไม่เข้าครัวแล้ว อย่าลืมทำอะไรมาให้กินเยอะๆด้วยนะ" ชินพูดยิ้มๆ

"งั้นต่อไปก็ของขวัญจากชั้น" โทมะยื่นหน้าเข้ามาในวงสนทนาของทั้งสอง พลางยื่นถุงกระดาษของร้านหนังสือไปให้ชิน "เอ้านี่"
"ขอบคุณ" ชินรับมา แล้วจึงหยิบหนังสือที่อยู่ข้างในออกมาดู
'100 รายการอาหารระดับห้าดาว' พร้อมคำโปรยเล็กๆตรงหน้าปกอีกนิดว่า 'ทำเองได้ที่บ้านไม่ยากเลย'
ชินเห็นชื่อหนังสือแล้วก็หันกลับไปมองโทมะอย่างหน่ายๆ ส่วนตัวคนให้ก็ส่งยิ้มกริ่มกลับไปให้ พลางนำเสนอว่า
"ชั้นคั่นหน้าไว้แล้วนะ ว่ามีอันไหนที่อยากกินบ้าง วันหลังก็ฝากด้วยนะ" พูดจบก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมอีก
"ตกลงนี่ของขวัญวันเกิดผมหรือของนายกันแน่เนี่ย" ชินอดไม่ได้ที่จะประชดนิดหน่อย
"แหม ก็ของขวัญวันเกิดนายนั่นแหละน่า คิดอะไรมาก" โทมะตอบกลับไปเสียงร่าเริง
"ถ้าพูดอย่างงั้นล่ะก็ รับไว้ก็ได้ ขอบคุณนะ" ชินถอนหายใจนิดหน่อย

"ต่อไปก็ของชั้นล่ะนะ" เซย์จิพูดขึ้นบ้าง พลางหยิบกล่องของขวัญทรงกระบอกขนาดพอดีมือขึ้นมายื่นให้ชิน
"ขอบคุณนะ" ชินรับมาแล้วก็ค่อยๆแกะกระดาษออกอย่างระมัดระวัง
เมื่อแกะเสร็จก็พบว่าเป็นกล่องเหล็กสีดำขลับ ส่วนที่เขียนตัวหนังสือเป็นสีทอง
"เห Mariage Frères Thé au Sahara" ชินพูดเสียงตกใจปนตื่นเต้น
"ห......หะ อะไรนะ" ชูถามขึ้นด้วยความงงกับคำภาษาอะไรสักอย่างที่ชินเอ่ยขึ้นมา
"ใบชาน่ะ" ชินตอบ แล้วจึงหันไปมองเซย์จิ
"รสนิยมดีเหมือนเคยเลยนะ" ชินยิ้มๆ
"จริงๆคิดว่าชาเขียวก็คงจะดี แต่คิดไปคิดมายังไง อิมเมจของชินก็น่าจะเหมาะกับชาฝรั่งมากกว่า" เซย์จิให้เหตุผล
"อะไรกัน ถึงที่บ้านผมจะไม่ได้มีโรงฝึกเหมือนเซย์จิ แต่ก็เคยหัดชงชามาบ้างนะ ผมดูไม่มีความเป็นญี่ปุ่นในตัวบ้างเลยเหรอเนี่ย" ชินพูดหยอกๆ
"ก็แค่อิมเมจเฉยๆน่า" เซย์จิตอบกลับ
"ยังไงก็ขอบคุณนะ" ชินบอกขอบคุณอีกครั้ง

"ต่อไปก็ นี่จ๊ะ"นาสตี้เดินไปหยิบกล่องของขวัญกล่องโต แล้วนำมาให้ชินที่ข้างๆโต๊ะ
"ใหญ่จัง" ชินตกใจเล็กน้อย
"แกะดูเลยสิ" นาสตี้บอก
ชินแกะกล่องของขวัญอย่างระมัดระวังเช่นเคย เมื่อเปิดออกเขาก็พบกับ.......ตา?
"ตุ๊กตา......เหรอ" ชินอึ้งไป
"ก็เกือบใช่นะ จริงๆแล้วเป็นหมอนจ๊ะ หยิบออกมาดูสิ" นาสตี้คะยั้นคะยอ
"อ๊ะ ปลาวาฬเพชรฆาต"  ชินหยิบขึ้นมาแล้วก็ยิ้ม สีหน้าเหมือนเด็กที่ได้ของถูกใจ
"ถ้าชอบก็ดีแล้วล่ะ" นาสตี้บอก
"คิดถึงซุยกิที่บ้านขึ้นมาเลยล่ะ" ชินพูดกับนาสตี้
"หา นายมีไอ้แบบนี้อยู่ที่บ้านด้วยเหรอ น่ารักจังนะ" โทมะโพล่งขึ้นมา
"หมายถึงที่อยู่ในทะเลตะหากล่ะ" ชินหันไปตอบ
".......เป็นสัตว์เลี้ยงที่แปลกดีนะ" โทมะอึ้งไป
"ก็ไม่เชิง จริงๆแล้วก็เป็นเพื่อนกันนั่นแหละ" ชินตอบน้ำเสียงเรียบๆ
"ก็น่าจะน่ารักดีนะ อยากเห็นจังเลย" นาสตี้พูดขึ้นมา
"งั้นวันหลังก็มาเที่ยวที่บ้านก็ได้นะ" ชินเสนอขึ้นมา
"ดีเลย อยากไปๆ" ชูตะโกนขึ้นมาก่อนคนแรก
"ไปถล่มบ้านคนอื่นนี่ก็ดีเหมือนกันน้า" โทมะเสริมขึ้น
"น่าสนใจดีเหมือนกัน" เซย์จิพูดขึ้นมาบ้าง
ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน มีเรียวคนเดียวที่แม้จะนั่งอยู่ตรงนั้นก็ไม่ได้ร่วมในบทสนทนาใดๆเลย
เขากลับไปทำหน้าเครียดขึ้นมาอย่างเดิม จนชินถามขึ้นมา
"แล้วนายละเรียว อยากไปเที่ยวที่บ้านผมรึเปล่า"
"อ๊ะ อือ ก็น่าจะสนุกดีนะ" เรียวตอบไปพลางยิ้มให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ตอนนี้
ชินไม่ได้ทักอะไรเรื่องนี้ต่อ
หลังจากนั้นทุกคนก็คุยหยอกล้อกันแล้วก็ทานข้าวกันต่อไป

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

"เรียว........." เสียงเศร้าๆของชินทำให้เจ้าตัวที่ตั้งใจว่าจะกลับเข้าห้องต้องหันไปมอง
"วันนี้เป็นอะไรไปเหรอ" ชินถามคำถามนี้อีกครั้ง
"ไม่เป็นอะไรจริงๆ นายก็ห่วงเกินไปไปได้" เรียวตอบพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆกลับไป
"ถ้าเป็นเรื่องของขวัญจริงๆไม่ต้องคิดมากก็ได้นะ" ชินพูดขึ้นมา ประโยคนี้จี้ใจดำของเรียวอย่างแรง
"ถึงจะลืมของขวัญ แต่ถ้าไม่ลืมวันเกิด ผมก็ดีใจ........"
"ไม่ได้ลืมซะหน่อย!!" เรียวตะโกนแทรกขึ้นมาทันที
"เอ๊ะ....?" ชินตกใจที่จู่ๆเรียวก็เสียงดังขึ้นมา
"ของขวัญวันเกิดน่ะ ชั้นซื้อมาแล้วน่า.............แต่.........."เสียงของเรียวค่อยๆเบาลงเรื่อยๆ
"แต่?" ชินเริ่มลุ้นไปด้วย
"แต่.......................ทำหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้.............." ยิ่งพูดไปเรียวก็ยิ่งรู้สึกอายขึ้นมา
"ไม่เป็นไรหรอก ของขวัญน่ะ ผม........"ชินพยายามจะปลอบ แต่เรียวก็พูดแทรกขึ้นมาอีก
"เป็นสิ! เป็นของที่อุตสาห์ตั้งใจซื้อมาให้ชินแท้ๆ แต่ดันทำหายไปซะได้ นี่ชั้นงี่เง่ารึเปล่าเนี่ย" พอพูดถึงเรื่องทำหายขึ้นมา เรียวก็รู้สึกสลดลงไปอีกครั้ง

ชินออกจะอดขำไม่ได้กับความซื่อของเรียว แต่ก็พูดออกไปว่า
"ลองค่อยๆนึกดูซิว่าทำหายไปได้ยังไง"
"จำไม่ได้แล้วน่ะสิ หลังจากวันที่ซื้อมาก็ลืมไปแล้ว มานึกได้อีกทีก็เมื่อเช้าน่ะ....." เรียวพูดเสียงเศร้า
"ถ้างั้น ซื้อมาวันไหนเหรอ" ชินพยายามช่วยให้นึกออก
"สองสามวันก่อน ตอนที่ออกไปซื้อของ" เรียวตอบ
"ใส่ไว้กับถุงอะไรรึเปล่า" ชินถามต่อ
"ก็จำได้แต่ว่า ไม่ได้ใส่เอาไว้กะของกินเพราะกลัวมันจะเลอะ เลยเอาแยกไว้ แต่พอกลับถึงบ้านก็มัวแต่ทำอย่างอื่น จนลืมไปเลย....." เรียวตอบ
"อืม......จริงๆใส่ไว้ในถุงก็น่าจะมีคนเห็นนี่หน่า...............อ๊ะ" ชินพึมพัมแล้วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้สักอย่าง เลยถามเรียวต่อว่า
"วันนั้น โทมะไปด้วยใช่มั้ย"
"อือ ไปกับโทมะกับนาสตี้" เรียวตอบ
"แล้วนายซื้ออะไรมา" ชินซักต่อ
"เอ่อ ก็ นาฬิกาปลุก" จริงๆเรียวก็ไม่ค่อยอยากตอบเท่าไหร่ เพราะยังไงก็เป็นของขวัญที่จะเอามาให้ชิน
"อือ คงใช่มั้ง รอเดี๋ยวนะเรียว" พอดจบชินก็เดินเข้าไปในห้องตัวเอง แล้วก็กลับออกมาพร้อมกับของบางอย่าง
"อันนี้....รึเปล่า?"
ในมือของชินเป็นนาฬิกาปลุก ตัวเครื่องเป็นสีฟ้าอ่อนๆ หน้าปัดตัวเลข ตรงข้างล่างหน้าปัดทำเป็นเหมือนน้ำทะเล แล้วก็มีโลมากระโดดขึ้นมาหนึ่งตัว ถัดไปอีกมีปุ่มกดอยู่อีกประมาณสองสามอัน
"ใช่แล้ว! อันนี้แหละ ขอบคุณมาก" เรียวคว้านาฬิกาปลุกอันดังกล่าวไปอย่างรวดเร็วด้วยความดีใจ แต่แล้วก็สะดุดกึกเพราะความคิดบางอย่าง
"เดี๋ยว......แล้วทำไมไปอยู่กับนายได้ล่ะ" เรียวถามขึ้นมา
"เมื่อคืน โทมะเอามาให้น่ะ" ชินตอบ
"หา....!?" เรียวร้องเสียงหลง
"เมื่อคืนตอนกำลังจะนอน ไม่สิก็นอนไปแล้วล่ะ โทมะก็มาเคาะประตู แล้วก็เอามาให้ บอกว่ามันอยู่ในถุงหนังสือที่ซื้อมา เห็นแล้วนึกถึงผม ก็เลยคิดว่าเป็นของผมน่ะ" ชินอธิบาย เรียวก็ได้แต่นิ่งฟัง
"แล้วตอนนั้นก็เบลอๆอยู่ เลยรับไว้ไม่ได้ถามอะไรล่ะนะ จริงๆถ้าตอนนั้นได้ถามโทมะก็อาจจะเอาไปคืนเรียวแล้วก็ได้มั้ง" ชินอธิบายต่อ
เรียวรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แล้วก็เรียบเรียงเหตุการณ์ขึ้นมาในความคิดของตัวเองว่า
'โทมะเอาของขวัญที่ตั้งใจซื้อมาของชั้น(ถึงเจ้าตัวจะไม่รู้ก็เถอะ)ให้ชินซะก่อน แถมยังพูดเหมือนที่ชั้นอยากจะพูดว่า 'เห็นแล้วนึกถึงนาย'อีกตะหาก(เพราะเจ้าตัวไม่รู้นั่นแหละที่น่าหงุดหงิด!)'

"เรียว?" พอเห็นเรียวนิ่งไปชินก็เลยทักขึ้นมา แต่จู่ๆ
"ชิน!!!" เรียวหันไปมองหน้าชิน
"อะไรเหรอ...?"ชินตกใจกับเสียงของเรียวอีกครั้ง
"หลับตาหน่อยสิ!" เรียวพูดเสียงดัง
"เอ๋?"ชินถึงกับเป็นงง
"เถอะน่า" เรียวรบเร้า
"อือ ก็ได้"แล้วชินก็หลับตาลงอย่างเกร็งๆเล็กน้อย
หลังจากนั้นเรียวก็เริ่มเอามือขึ้นมา ทำท่าเหมือนบริกรรมคาถาอะไรสักอย่าง
"ลืม ลืม ลืม ลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปให้หมด เพี้ยง!" พอชินได้ยินถึงกับหลุดขำออกมานิดนึง เรียวจริงๆแล้วก็อายอยู่เหมือนกัน  แต่เพราะไม่รู้จะทำยังไงแล้วก็เลยทำอะไรบ้าๆแบบนี้ซะเลย
"ลืมตาได้แล้วล่ะ" เรียวบอก
ชินค่อยๆลืมตาขึ้น เขาเห็นเรียวยืนอยู่ตรงหน้า เอามือไพล่หลังเอาไว้เหมือนซ่อนของอะไรเอาไว้ซักอย่าง
"ชิน" เรียวจะเรียกชื่อของเขาอีกครั้ง
"อะไรเหรอ" ชินตอบรับพร้อมกับยิ้มให้อย่างเคย
"นี่ของขวัญวันเกิดนะ" เรียวพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้ชิน คราวนี้ไม่ใช่รอยยิ้มที่ฝืนยิ้มอีกต่อไป
"อือ ขอบคุณมากเลยนะ ผมจะเก็บรักษาไว้ให้ดีเลย" ชินเองก็ยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน
เหมือนเรื่องจะจบลงแค่นี้ แต่ว่า................

"โดยเฉพาะเสียงที่อัดเอาไว้น่ะนะ" ชินยิ้มหน้าเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ในมือยังคงถือนาฬิกาปลุกเอาไว้
"..............................ว่าไงนะ!!" เรียวที่กำลังอารมณ์ดีๆอยู่ รู้สึกสะดุดกึกขึ้นมาอีกที ก่อนจะโวยวายออกมาว่า
"ไอ้เสียงนั่นมันยังอยู่อีกเร้ออออออออออออ"
"อือ เมื่อคืนได้มาก็เลยกะว่าจะใช้ปลุกตอนเช้าซะหน่อย เลยได้ยินไปแล้วน่ะ" ชินยังคงยิ้มต่อไป
"ไอ้เสียงนั่นน่ะ คือ คือ คนขายเค้ายังไงๆก็อยากจะให้ชั้นอัดน่ะนะ แล้ว แล้ว จะอธิบายยังไงเค้าก็คิดว่าชั้นจะซื้อไปให้แฟน แถมยังบอกว่าอย่างชั้นถ้าเจอหน้ากันก็พูดอะไรไม่ออกหรอก แต่ แต่ ชั้นก็บอกเค้าแล้วนะว่าถ้าอัดแล้วให้ช่วยลบออกให้ด้วย............โว้ยนี่มันอะไรเนี่ย!!" เรียวพยายามจะอธิบายที่มาของเสียงดังกล่าว แต่ก็พูดเรื่องไม่ค่อยปะติดปะต่อกันจนหงุดหงิด ตอนที่พูดไปเรียวก็ยิ่งหน้าแดงขึ้นทุกทีๆ
"ยังอยู่นะ จะฟังมั้ย?" ชินพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
"ไม่เอา เอามานี่นะ ชั้นจะลบออก" เรียวพยายามจะแย่งนาฬิกาปลุกคืนมาจากชิน แต่ชินก็เอาแขนข้างซ้ายกันตัวเรียวเอาไว้ แล้วใช้มือขวากดปุ่มบนนาฬิกาจนเสียงที่อัดไว้ ดังขึ้นมาจนได้
"นี่ เช้าแล้วนะ วันนี้ก็ยังชอบอยู่เหมือนเดิมนะ ตื่นได้แล้วล่ะ"  เสียงที่ออกมาเบาซะจนเรียกว่าเป็นเสียงปลุกไม่ได้ และแน่นอนว่า คำพูดที่อัดมาคนขายเป็นคนคิดให้
พอได้ยินเรียวก็รู้สึกว่าอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขาไม่คิดว่าคำพูดที่สุดแสนจะน่าอายแบบนี้หลุดออกจากปากของเขาไปได้ยังไงในตอนนั้น แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงของชิน
"อือ ผมก็ชอบเหมือนกันนะ" ชินพูดราวกับจะตอบคำพูดจากนาฬิกาปลุกนั้น แล้วค่อยหันมายิ้มหวานให้กับคนที่ให้นาฬิกาปลุกอันนั้นมา
".................." เรียวทำหน้าลำบากใจ ไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปกับรอยยิ้มนั้น แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้ควรจะรู้สึกอะไรดี จะโกรธคนขาย จะอายคำพูดตัวเอง หรือ จะดีใจที่ชินชอบดี
"แต่ว่าถ้าเรียวไม่อยากเอาไว้ล่ะก็จะลบออกให้ก็ได้นะ" ชินยังคงยิ้มอยู่ แต่น้ำเสียงไม่ได้สดใสเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
"อือ............." เรียวครางขึ้นมาในลำคออย่างลำบากใจ จะไม่ให้ลบก็อายตัวเอง จะให้ลบชินก็เสียใจอีก

แต่สุดท้ายแล้ว
"ถ้านายชอบก็เก็บไว้ก็ได้.................." สุดท้ายแล้วเรียวก็ยอมแพ้ให้กับรอยยิ้มของชิน
"ขอบคุณนะ" ชินยิ้มตอบ แก้มยังคงแดงระเรื่ออยู่เช่นเดิม
"แต่อย่าให้คนอื่นได้ยินเชียวนะ ห้ามเด็ดขาดเลยนะ!" เรียวบอก
"แน่นอนอยู่แล้วล่ะ" ชินตอบอย่างแข็งขัน
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็แยกกลับห้องของตนเอง โดยที่ทั้งคู่คิดบางสิ่งบางอย่างออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

'จริงๆแล้วนายคือของขวัญสำหรับชั้นตลอดมานะ.......'

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

แถมแบบว่า เซอร์วิสให้ครบทุกคู่(เอางั้นเลย?)
ถ้าคนอื่นก็ลืมของขวัญวันเกิดล่ะ?

นาสตี้: ตายจริง ลืมไปได้ยังไงเนี่ย.........งั้นถ้าของขวัญมาช้าสักหน่อยไม่ว่ากันนะ
ชิน: จริงๆไม่ต้องคิดมากก็ได้

ชู: อ๊ะ โทษที งั้นแปะโป้งไว้พรุ่งนี้นะ เดี๋ยวจะทำข้าวเช้าให้กิน
ชิน: งั้นจะคอยกินก็แล้วกันนะ

โทมะ: เอ่อ ลืมไปเลย งั้นสุขสันต์วันเกิดด้วยจุ๊บแทนแล้วกัน ดีมั้ย?
ชิน: ถ้างั้นก็ขอรับไว้แค่น้ำใจแล้วกันนะ.............

เซย์จิ: หา ว่าไงนะ วันนี้งั้นเหรอ! ชั้นลืมไปได้ยังไง เป็นความผิดที่ไม่น่ายกโทษให้จริงๆ (แล้วก็หยิบมีดออกมาจากไหนก็ไม่รู้)
ชิน: เซย์จิ!! มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น อย่าเพิ่งคว้านท้องนะ!!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Talk นิดหน่อย

ก่อนอื่นก็ต้อง สุขสันต์วันเกิดชินคุงที่ร้ากกกกกกกกกกกก >w<
พล็อตนี้คิดได้ตั้งนานแล้วแต่ว่ากว่าจะได้แต่งก็ตอนนี้แหละ
ของขวัญที่ทำให้เราลำบากใจมากคือของขวัญชองเซย์จิ ไปนั่งเปิดเวปดูเลยนะว่าจะให้ชาแบบไหนดี
ตอนแรกตั้งใจว่าจะเป็น Earl Grey แต่พอเห็นว่าเป็นรสมะกรูด เราก็รู้สึกว่ามันไม่น่ากินขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ = =
หลังจากไปงมๆหาชาที่น่าจะเวิร์กอยู่ในเวปของ Mariage Frères อยู่เป็นนานสองนานก็ตกลงเอาเป็น Thé au Sahara
เพราะมีกลิ่นดอกไม้แล้วก็กลิ่นมินต์ด้วย แต่อร่อยรึเปล่าก็ไม่รู้สิ
เหมือนที่เซย์จิพูด เราเลือกที่อิมเมจค่ะ(ฮา)
อาหารจีนของชูก็เปิดเวปดู แล้วก็เลือกที่ตัวเองชอบ ว่าแล้วก็อยากกินจัง >o<~
พอแต่งเสร็จแล้วก็เลยไม่ได้เขียนอีกหลายประโยคที่อยากเขียนลงไปเลย เช่น "ที่ผมทำเค้กก็เพราะว่าอยากให้ทุกคน(เรียว)มีความสุขในวันเกิดของผมนะ"
แต่พอเอามาเขียนแบบนี้ น้ำเน่าจังเลย(ฮา)
เขียนคราวนี้ให้มีนาสตี้โผล่มาด้วย เลยกลายเป็นบ้านห้าหนุ่มโสด+หญิงหนึ่ง
ตอนแรกก็เหมือนอยากให้มีบทมากกว่านี้ แต่สรุปแล้วก็เหลือประมาณนี้แหละ เป็นเจ้าของบ้านแท้ๆ ขอโทษด้วยค่ะ = =''
ว่าแต่จุนกับเบียคุเอ็นก็ไม่อยู่แฮะ
จะว่าไปฟิคที่แต่งๆมาแต่ละอัน ทำไมมีแต่เรื่องของกินล่ะเนี่ย ^ ^''
ชอบไม่ชอบติชมกันได้นะคะ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

แถมสุดท้ายจริงๆ
เป็นวันเกิดท่านโมโตนาริด้วยค่ะ เลยลองไปวาดไว้ที่ Tegaki
แปะโลด

วาดยังไงก็ไม่ค่อยสวยเล้ย ไม่รู้ที่นั่นเค้าวาดกันยังไงนะ = =
แต่ไงๆก็ สุขสันต์วันเกิดท่านโมโตนาริด้วยนะค้า~~

ไปแหละ ไปหางานทำ XD